มันมาอีกแล้วววว 5555+
สวัสดีค่ะทุกคน ไอปอเอาฟิคเรื่องใหม่มาลงอีกแล้ว
ดูเหมือนจะเป็นฟิคยาว แต่มันไม่ยาว ไม่กี่เดทมันก็จบแหละ
ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ เรื่องนี้ขึ้นต้นเรื่องมาเหมือนจะเศร้า
แต่มันไม่เศร้าค่ะ เอ๊ะ!!ยังไง
ต้องลองอ่าน เดทนี้แค่สั้นๆ เดทต่อๆไปยาวแน่นอนรับรอง ว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า
>::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::<
Title ::*- RAINY DAY
Date ::*- 1
Rating ::*- PG-15
Category ::*- Romantic Comedy
Pairing ::*- Chung YunHo – Kim JaeJoong // Park YooChun – Kim JunSu
>::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::<
“ แจจุงคะ...เราเลิกกันเถอะ” น้ำเสียงที่เจือไปด้วยความรู้สึกผิด ถูกส่งออกมาจากหญิงสาวผู้นี้
“ ทำไมล่ะซึลกิ....ผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจงั้นหรอ ผมทำผิดอะไร คุณบอกผมสิ ผมจะได้แก้ไข...นะ...คุณบอกผม...” ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าสวยได้รูปกล่าวขึ้นรัว ส่งน้ำเสียงร้องขออย่างเห็นได้ชัด มือทั้งสองข้างจับที่ต้นแขนของหญิงสาวแล้วเขย่าเบาๆ
“ เปล่าค่ะแจจุง คุณไม่ได้ทำผิดอะไร คนที่ผิดคือฉันเอง ฉันผิดที่ปันใจให้กับคนอื่น ผิด...ที่รักคนอื่นมากกว่าคุณ....ฉันขอโทษ” สิ้นคำพูดของหญิงสาว สองมือที่เคยจับแขนของอีกฝ่าย กลับร่วงลงอย่างอ่อนแรง ขาทั้งสองข้างทรุดลงนั่งกับม้านั่งตัวยาวในสวนสาธารณะ แจจุงนิ่งเงียบก้มหน้าอยู่อย่างนั้น จนหญิงสาวต้องเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“แจ...จุง....คุณ”
“คุณไปเถอะ ซึลกิ....ผมจะปล่อยคุณไป” แจจุงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ซ่อนเอาความเจ็บปวดไว้ข้างใน โดยไม่ได้หันกลับมามองใบหน้าน่ารักของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย
“ ขอบคุณนะคะที่คุณเข้าใจฉัน...แจจุง....ถ้าหากว่ามันไม่มากเกินไป ฉันอยากให้เราสองคนมาเป็นเพื่อนกัน....ได้ไหม” แจจุงกลั้นน้ำตาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของหญิงสาวผู้เป็นที่รักอีกครั้ง ก่อนจะฝืนยิ้มรับ
“ ได้สิ...ต่อจากนี้ไป เราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน...แต่มันคงต้องใช้เวลาสักหน่อย...ผมขอให้คุณกับผู้ชายที่โชคดีคนนั้นรักกันนานๆนะ...ลาก่อนนะครับซึลกิ” แจจุงยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินหายลับไปทิ้งหญิงสาวไว้เบื้องหลัง
จากตอนแรกที่เริ่มก้าวเดินออกมาจากสถานที่ที่แสนเจ็บปวดนั้น ก็ค่อยๆสาวเท้าให้ยาวขึ้นและเร็วขึ้นเรื่อยๆ และกลายเป็นวิ่งในที่สุด น้ำตาที่ถูกอัดอั้นไว้เมื่อครู่ ไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสาย อากาศอึมครึมและเสียงฟ้าร้องที่ดังโครมครามอยู่ได้สักพัก ก็มีปอยเม็ดฝนตกลงมาและกลายเป็นฝนห่าใหญ่ในที่สุดราวกับเป็นละครเศร้าฉากหนึ่ง...แจจุงไม่รู้ว่าตนเองนั้นวิ่งออกมาไกลเท่าไหร่ รู้เพียงแต่ว่า ณ ตอนนี้เขา ได้หยุดยืนอยู่กลางสะพานข้ามแม่น้ำแห่งหนึ่งเท่านั้นเอง
“ ไม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” แจจุงตะโกนร้องไปจนสุดเสียงกับแม่น้ำสายนั้นท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำเทลงมาอย่างหนัก ภาพใบหน้าน่ารักของหญิงสาวที่ตนรักหมดหัวใจลอยเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน....ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่เขาและซึลกิต่างก็รักกันมาก ทำไม.....ใช่สิ! ถ้าไม่มีผู้ชายคนนั้น ซึลกิก็คงไม่เปลี่ยนใจ และยังรักเขาเหมือนเดิม....ถ้าผู้ชายคนนั้นหายไปซะก็คงดี....ความคิดหลากหลายได้วนเวียนเข้ามาในหัวพร้อมกับใบหน้าของหญิงสาวผู้เป็นที่รักอย่างไม่หยุดหย่อน สายฝนที่กระหน่ำลงมาก็มิได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย
แจจุงหยุดยืนอยู่กลางสะพานข้ามแม่น้ำแห่งนี้ ราวครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ ยืน...แบบยืนนิ่งๆราวกับว่าจะให้สายฝนช่วยชะล้างความโศกเศร้าให้ออกไปจากจิตใจ เมื่อรู้สึกตัวแจจุงก็ตั้งใจที่จะเดินข้ามถนนและรอเรียกแท็กซี่ เพื่อที่จะกลับบ้าน แต่ในขณะที่แจจุงกำลังข้ามถนนอยู่นั้น...ราวกับสวรรค์กำลังจะลงโทษที่แจจุงนั้นคิดร้ายต่อผู้อื่น
~ปี้น ปี้นนนน!!!!!!!!!!!!!!!!! เอี๊ยดดดด!!!!!!!!!!~
เสียงแตรรถและตามมาด้วย ยางล้อรถที่เสียดสีกับพื้นถนนอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ร่างของแจจุงล้มพับไปกับพื้นถนน นิ่งสนิท ราวกับสิ่งไม่มีชีวิต....
เจ้าของรถคันนั้นกระวีกระวาดรีบลงจากรถเป็นการด่วนด้วยความตกใจ แล้วยิ่งมาเจอกับร่างที่นอนแน่นิ่งกลางสายฝนก็ยิ่งใจเสีย ก่อนจะคุกเข่าลงข้างตัวของร่างบางนั้น มือหนาตบลงไปเบาๆที่แก้มใสนั้น หากแต่ตอนนี้แก้มที่เคยใสมีเลือดหล่อเลี้ยงนั้นกลับซีดขาวราวกับศพ
“ คุณ...คุณ...คุณครับ...” เมื่อร่างบางที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่ตอบรับ มือหนาก็เปลี่ยนไปจับที่ข้อมือแทน
- - โชคดีที่ยังไม่ตาย เกือบซวยแล้วไหมล่ะกู - -
ร่างสูงได้แต่คิดในใจ ก่อนจะช้อนร่างบางนี้ขึ้น แล้ววางลงที่เบาะหลังของรถ ก่อนจะขึ้นมานั่งที่นั่งคนขับและขับรถออกไปจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว จากนั้นร่างสูงได้สายหาอีกคนที่คิดว่าน่าจะพึ่งพาได้ดีที่สุดในตอนนี้ เพียงไม่นานนัก ปลายสายก็รับ
> ว่าไง ไอคุณชาย <
“ ไอหมอ กูมีเรื่องจะให้ช่วยว่ะ...รีบมาที่คอนโดกูด่วน”
> ไปทำใครเขาท้องรึไงถึงต้องเรียกกู...เฮ้ยๆ กูจิตแพทย์นะมึง ไม่ใช่หมอสูติ <
“ กูรู้ครับว่ามึงมันหมอโรคจิต แต่ถ้ามึงยังเห็นกูเป็นเพื่อนช่วยรีบมาที่คอนโดกูเดี๋ยวนี้”
> แล้วมึงมีเรื่องไรว๊า...ถึงต้องให้กูรีบไปขนาดนั้น <
“ โว้ย!! ไอนี่เป็นแล้วถามมากจริง กูขับรถชนคน พอใจยัง!!”
> เห้ย!!...แล้วไม่มึงไม่พาไป...ตี้ด~ <
ร่างสูงกดตัดสายไปอย่างรำคาญ หากเขายังคุยต่ออยู่อย่างนั้นมีหวัง จนถึงพรุ่งนี้เช้าไอหมอมันก็คงไม่ถึงที่คอนโดเขาเป็นแน่ จากที่ไม่ตาย อาจจะตายขึ้นมาจริงๆก็ได้
เมื่อถึงคอนโด ร่างสูงจัดแจงอุ้มแจจุงที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ที่เบาะหลังของรถ ขึ้นไปบนห้องของเขา โดยจัดที่จัดทางให้นอนอยู่บนเตียงของเขาเอง เสื้อผ้าที่เปียกฝนของแจจุงนั้นถูกร่างสูงนี้ถอดออกไปจนหมด ไม่เหลือแม้เพียงชิ้น ก่อนที่จะนำเสื้อผ้าที่เปียกไปตากไว้ สักพักร่างสูงกลับมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนหนึ่งในมือ นั่งลงที่เตียงแล้วเช็ดหยาดน้ำที่ยังเกาะอยู่บนร่างบางนี้
- - โห...เนี่ยหรอวะ ผู้ชาย ถ้าบอกว่าเป็นผู้หญิงยังน่าเชื่อซะกว่า - -
ร่างสูงมองร่างกายของแจจุงอย่างจาบจ้วง แต่เมื่อรู้สึกตัว ก็รีบเดินไปหยิบชุดนอนของตัวเองมาใส่ให้ร่างบางนี้ เพราะเกรงว่าจะปอดบวมตายไปเสียก่อน
เมื่อจัดแจงแต่งตัวให้เสร็จสรรพ ยุนโฮก็ได้แต่นั่งพิจารณาใบหน้าหวานนี้ ใบหน้าขาวเนียน แพขนตาเรียงสวยในยามหลับ จมูกโด่งที่รับกับดวงหน้าใส ริมฝีปากอวบอิ่มช่างน่าเย้ายวน จนทำให้ร่างสูงค่อยๆเคลื่อนริมฝีปากของตัวเองเข้าไปใกล้กับริมฝีปากของอีกคนที่กำลังหลับอยู่ ราวกับว่ามีกระแสอะไรบางอย่างที่ดึงดูดให้เข้าหา ยิ่งมอง ยิ่งน่าหลงใหล ยิ่งน่าสัมผัส
“ อย่า...อย่าไปซึลกิ...คุณอย่าทิ้งผมไป....” ร่างสูงหยุดกะทันหันเมื่อได้ยินเสียงจากคนตรงหน้า
- - เฮ้ย!! เมื่อกี้กูจะทำอะไรวะเนี่ย...ไอยุนโฮคร๊าบบบบ...ช่วยมีสติหน่อย คนตรงหน้าน่ะมันผู้ชายนะเว้ย!! ถึงจะสวยแต่ก็ผู้ชาย อดทนไว้....ยุบหนอ...พองหนอ....อดทนหนอ...ลักหลับหนอ...เฮ้ย!! - -
ชอง ยุนโฮ ชายหนุ่มรูปงาม มีดีกรีถึงมือเบส วง FLUSH วงร็อคที่ดังที่สุด ฮอตฮิตที่สุด และดีที่สุดของเกาหลี และอีกหลายคนคงจะรู้จักดีในฐานะ เจ้าชายเพลบอย ที่ได้ตำแหน่งนี้ก็เพราะ หน้าตาดีที่จัดว่าอยู่ขั้นเทพ และฐานะทางบ้านที่อยู่ในระดับรวย อาจจะไม่ถึงขั้นเศรษฐี แต่เขาก็สามารถใช้เงินได้อย่างไม่กลัวเกรงว่ามันจะหมดหรือขัดสน ถึงใครๆจะเห็นว่าเขาคนนี้เป็นเพลบอย คิดว่าคงจะลูบท้ายไม่เจอหางก็ฟันเรียบ แต่เปล่า ถึงจะเพลบอย แต่เขาก็เลือกนะใช่ว่าจะฟันเรีบยไม่ว่าหญิงหรือชาย เขาเป็นชายแท้ ถึงอย่างไรก็ต้องผู้หญิงเท่านั้น (แน่หรอ?? ระวังเถอะไม่นานคนแต่งจะจับให้มาหลงรักผู้ชายจนโงหัวไม่ขึ้นสักวัน!!!)
- - แล้วเมื่อกี้...กูหวั่นไหวไปกลับผู้ชายเนี่ยนะ!! - -
>::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::<
แล้วพอกันใน [DATE 2] นะคะ
edit @ 27 Oct 2007 15:17:28 by [[ zodauzeed ]]
เมื่อไรจะมาอ่ะเรารออ่านอยู่นะ 
