Title :: [Re-Fic] ::*:: My childhood ::*::
Chapter :: 11
Paring :: YunJae , YooSu
Story by :: k-chan and zodaUzeed
-11-“ เสร็จแล้ว....ชั้นออกไปรอข้างนอกนะยุนโฮ.....แล้วก็รีบอาบเร็วๆด้วยล่ะ หิวแล้ว” พูดออกมาพร้อมกับเดินอาดๆออจากห้องน้ำ แต่ก่อนที่ร่างบางนั้นจะเดินผ่านพ้นบานประตูไป ก็ต้องกลับมาอีกครั้งเพราะแรงดึงจากอีกคน ยุนโฮรั้งแจจุงให้เข้ามานห้องน้ำ แล้วปลดกระดุมเสื้อผ้าของแจจุงอย่างรวดเร็ว
“ จะทำอะไร....ยูโนว ไม่เอานะ” แจจุงร้องโวยวายออกมา เพราะในขณะนี้ตนเอง นั้นเหลือเพียงแค่บ็อกเซอร์เพียงตัวเดียวเท่านั้น
“ ก็อาบน้ำให้นายไง....อาบซะตอนนี้แหละ จะได้ตัวหอมๆ” ยุนโฮพูดออกาอย่างสะทกสะท้านอะไร อุ้มแจจุงแล้ววางลงไปในอ่างน้ำ แล้วหยิบฟองน้ำรูปหมีเมื่อครู่ขึ้นมาถูหลังให้แจจุงบ้าง
“ ถึงไม่อาบตัวชั้นก็หอมอยู่แล้วล่ะน่า” พูดออกมาใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อ ก็เพราะมือที่ถูหลังให้เขาอยู่นั่นแหละ
“ หรอ....พิสูจน์ได้มั๊ยล่ะ” ร่างสูงถามขึ้นก่อนที่จะฝังจมูกลงไปที่ซอกคอขาว
“ ไม่อ๊าวววนะยูโนว.....หิวข้าวแล้ว.....พิสูจน์แบบนี้ก็ไม่ได้กินข้าวพอดีน่ะสิ” แจจุงเบี่ยงตัวร้องประท้งออกมาเสียงหลง ใบหน้าขาวใสที่เคยแดงอยู่แล้ว แต่ในขณะนี้กลับแดงยิ่งขึ้นไปอีก ทำให้ยุนโฮถึงกับอมยิ้มเพราะความน่ารักของคนตรงหน้า
“ ออกไปเลย......ยุนโฮ.........เดี๋ยวที่เหลืออาบเองได้....ไปเลยยย” พอลมที่แก้มแบบงอนๆ ร่างสูงที่เห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะกดจมูดโด่งลงไปที่แก้มพองๆนั้น
“ อาบเร็วๆล่ะ ถ้าช้าชั้นจะมาช่วยอาบแล้วก็รับรองได้เลยว่ามันจะไม่เสร็จง่ายๆแน่นะจ๊ะ...ที่รัก” พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินออกไป
- - เจ้าบ้าเอ๊ย...พูดอะไรก็ไม่รู้ ที่รักงั้นหรอ...โอ๊ย!!! เขินโว้ย - -
..................................
........................................................
หลังจากที่ทั้งคู่ได้ออกไปรับประทานอาหารเย็นเป็นที่เรียบร้อยแล้วนั้น ก็ได้กลับเข้ามาให้บ้านพักของตนเองอีกครั้ง
“หาว!!!....ง่วงนอนจัง....ชั้นนอนก่อนนะยุนโฮ ฝันดี” ปากอิ่มเอ่ยขึ้นทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้านพักแล้วล้มตัวลงนอนบนที่นอนนุ่ม
“นายยังนอนไม่ได้หรอแจจุง มันยังไม่ถึงเวลา” ยุนโฮเดินก้าวขึ้นเตียงอย่างใจเย็น
“ไม่รู้ไม่ชึ้...จะนอนแล้ว” พูดพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปรงแล้วหันตะแคงข้างให้ ยุนโฮที่เห็นดังนั้นจึงยันตัวขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้พร้อมกับดึงผ้าที่คลุมใบหน้างดงามนั้นออก
“พึ่งกินข้าวแล้วมานอนแบบนี้ก็อ้วนตาเลยสิ” ร่างบางพลิกตัวให้กลับมานอนหงายตามเดิมแล้วพูดขึ้น
“ช่างมันจะนอนแล้วววว....อืม....” ในตอนแรกเสียงที่เปล่งมาจากริมฝีปากอวบอิ่มยังคงดังในระดับที่สามมารถได้ยินกันสองคนก่อนที่จะขาดหายไปเพราะริมฝีกาหยักของร่างสูงที่บดเบียดเข้ามา จูบ ที่ไม่ได้ลึกซึ้งแต่ก็อ่อนโยน
“ชั้นง่วงแล้วนะยุนโฮ”
“นายจะนอนได้ไงอ่า...ชั้นยังไม่ได้กินของหวานเลยนะ แจจุง” ยุนโฮก้มลงกระซิบด้วยเสียงแหบพล่าที่ข้างใบหูของร่างบาง แจจุงปรือตาขึ้นมาเล็กน้อย เอื้อยเอ่ยถ้อยคำด้วยเสียงบางเบา
“แต่ชั้นง่วงจริงๆนะยุนโฮ” ไอ้อาการแบบนี้ของร่างบางที่แสดงออกมานี่แหละน้า ไม่ได้รู้เลยหรือไงว่าเป็นการยั่วกันชัดๆ ยุนโฮไม่ฟังเสียงทัดทานอะไรอีกต่อไป ก้มลงละเลียดริมฝีปากอวบอิ่มอย่างทะนุถนอม ทำเอาคนที่ได้รับถึงกับเคลิบเคลิ้มกับรสจูบอันอ่อนหวานนี้ไม่ได้ ปลายลิ้นหนาแตะเบาๆที่กลีบปากเป็นเชิงขออนุญาต เมื่อร่างบางเผยอปากออกเพียงเล็กน้อยลิ้นหนาก็ล่วงล้ำเข้าไปอย่างอ่อนโยน ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ร่างบางเองนั้น ถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่จูบแรก แต่ก็ยังตอบรับแบบเคอะเขินอยู่ดี ริมฝีปากหยักของยุนโฮละออกมาจากกลีบปากอวบอิ่มนั้น ละเลียดละไมไปตามแนวสันกาม ใบหู ไล้ลงมาเรื่อยจนถึงซอกคอ ขบเม้มจนเป็นรอยแดง มือหนาสอดเข้าไปใต้สาบเสื้อ ลูบไล้อย่างอ่อนโยนจากหน้าท้องแบนราบจนถึงยอดอกก่อนที่จะจับเสื้อของร่างบางนั้นถอดผ่านศีรษะไป ยุนโฮไล้ริมฝีปากจนทั่วร่าง จนคนที่อยู่ข้างใต้ที่กลั้นเอาเสียงน่าอายเหล่านั้นไว้ อดจะหลุดออกมาไม่ได้
“อื้อ...” ยุนโฮละสายตาจากยอดอกสีสวย มองขึ้นไปที่ใบหน้าหวานก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ร่างสูงเคลื่อนริมฝีปากตัวเองไปจูบแผ่วเบาที่ปากอวบอิ่มนั้น ที่ขณะนี้กำลังเม้นแน่นเป็นเส้นตรง
“ถ้ารู้สึกดีก็ปล่อยออกมาเถอะ อย่ากลั้นเอาไว้เลย” จูบปลอบเบาๆที่ขมับข้างขวาก่อนจะวกกลับมาให้ความสนใจกับยอดอกสีสวยอีกครั้ง ปากหยักไล้เรื่อยลงมาจนถึงหน้าท้องแบนราบลิ้นหนาเรื่อยลงไปที่สะดือสวย ขบเม้นเล็กๆจนเกิดรอยที่ขอบสะดือ มือสองข้างที่ว่างอยู่ สอดมือเข้าไปใต้เอวบางก่อนที่จะไล่มือลงมาเรื่อยจนถึงสะโพกมน เคล้นคลึงเพียงเล็กน้อยร่างบางข้างใต้ก็ถึงกับครางออกมาเสียงหวาน มือหนารั้งขอบกางเกงให้ร่นลงมา แจจุงเองก็ช่วยขยับยกสะโพกขึ้นอย่างว่าง่าย กางเกงนอนของร่างบางหลุดพ้นไปจากข้อเท้าแล้ว และในขณะเดียวกันริมฝีปากของยุนโฮก็ยังไม่หยุดทำงาน ปากหยักจูบไปตรงกลางลำตัวผ่านเนื้อผ้าชิ้นสุดท้ายของร่างบางที่สวมใส่อยู่ในขณะนี้ ยุนโฮถอนริมฝีปากออกมาเพื่อมาผลงานของตัวเอง แกนกลางของร่างบางที่ตอนนี้กำลังตื่นตัวดุนดันเนื้อผ้าสีขาวอยู่
“อื้อ...ยุน...โฮ” ดวงตาคู่สวยปรือตาขึ้นมามองร่างสูงที่จ้องมองส่วนกลางลำตัวของตนเองไม่วางตา ส่งเสียงเรียกเบาๆ ยุนโฮก็ยกยิ้มขึ้นมา มือหนาเลื่อนกางเกงสีขาวตัวบางให้พ้นจากเรือนร่างอันงดงาม สิ่งที่ดุนดันเนื้อผ้าอยู่เมื่อครู่นั้น ปรากฏให้เห็น ยุนโฮยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะรับเอาแท่งเนื้อร้อนนั้นไว้เต็มโพรงปาก
“ยะ...อย่า..อือ...ยุนโฮ...อือ...” เสียงร้องประท้วงของร่างดังขึ้นแต่ก็ ไม่สามารถทำให้ยุนโฮ ละริมฝีปากจากของหวานอันแสนอร่อยนี้ได้ ร่างสูงขยับปากเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น มือเล็กปัดป่ายพยายามดันใบหน้าของร่างสูงให้พ้นจากส่วนกลางของตน แจจุงบิดเกร็งสะท้านกับความเสียวซ่านที่ร่างสูงมอบให้
“ปล่อยตัวตามสบายนะ” มอบจูบร้อนๆให้กับร่างบางข้างใต้ ก่อนที่จะกลับมาที่จุดเดิมอีกครั้ง ทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไปตามธรรมชาติของมัน
“ฮ้า...มะ...ไม่ไหว...ฮ่ะ...แล้ว..อา...”สิ้นเสียง ร่างบางกระตุกเกร็งปลดปล่อยทั้งหมดออกมา ยุนโฮรับทั้งหมดไว้อย่างไม่รังเกียจ อกบางกระเพื่อมไหวขึ้นลงอย่างช้าๆ สายตาจับจ้องไปยังคนร่างสูงที่อยู่ด้านบน
“โกง...ยุนโฮขี้โกง...”
“เห...O_o....ชั้นโกงอะไรนาย...แจจุง” ร่างสูงถึงกับงงกับสิ่งที่ร่างบางเอื้อนเอ่ยออกมา แจจุงเสมองไปทางด้านข้างที่เป็นเพียงพนังห้องเปล่าๆก่อนจะพูดขึ้น
“กะ...ก็นายอ่ะ....เอาเสื้อผ้าชั้นออกไปหมด..แต่นายกลับยังมีครบทุกชิ้น อย่างนี้ไม่เรียกโกงให้เรียกอะไรล่ะ” >///< น่ะ พูดเองก็เขินเอง ยุนโฮยิ้มกับคำพูดน่ารักๆของแจจุง แล้วรีบทำให้ตนเองไม่ต้องเป็นคนขี้โกงอีกต่อไป ก่อนจะจูบหนักๆไปที่ปากอวบอิ่มอีกครั้ง
“รางวัลของคนน่ารักวันนี้....จะเป็นวันที่อ่อนโยนที่สุดในโลกเลย...” ว่าแล้วก็กดจูบลงอีกครั้ง แจจุงถึงจะยังอายอยู่แต่ก็ตอบรับด้วยดี และแล้วบทเพลงรักครั้งนี้ที่ถูกบรรเลงขึ้น ก็ถูกขับกล่อมต่อไปราวกับว่าเป็นบทเพลงที่ไม่มีวันจบ
“อา...ชั้นรักนายนะแจจุง”
“อือ....ชั้นก็รักนายนะ.....ยูโนวยุนโฮ”
>::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::<
อยากจะบอกว่าตอนที่ 12 มันหายไป เพราะฉะนั้นเราต้องขุดมาแต่งใหม่ เอาให้จบแน่นอนค่ะ จบมันตอนที่ 12 เนี่ยแหละค่ะ
แล้วเจอกันใหม่นะคะ^^
โฮก???? แจจุงทำไมน่ารักอย่างนี้
เข้ามาดูแทบทุ๊กวันนนน เมื่อไรจะมาอัพต่อคร๊าบบบบบบบบบบบ
