Title :: [Re-Fic] ::*:: My childhood ::*::
Chapter :: 2
Paring :: YunJae , YooSu
Story by :: k-chan and zodaUzeed
-2-
สายลมอ่อนๆ ที่พัดผ่านมาในเช้าวันหยุดที่สดใส เด็กน้อยผู้เป็นเจ้าของผิวขาวราวหิมะ แก้มที่แดงระเรื่อ กำลังเดินตามผู้เป็นมารดาของตนไปเรื่อยๆ สักพักผู้เป็นมารดา จึงหยุดยืนอยู่หน้าบ้านใหญ่หลังหนึ่ง
" ที่นี่ที่ไหนหรอฮะ...คุณแม่ " เด็กน้อยถามมารดาของตนด้วยสายตาใสแป๋วราวกับลูกแมว แต่ยังไม่ทันที่ผู้เป็นมารดาจะตอบอะไร เจ้าของสถานที่แห่งนั้นก็ออกมาเปิดประตูต้อนรับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
" อ้าว...มาแล้วหรอจ๊ะคุณนายคิม....เข้ามาก่อนสิ " หญิงวัยเดียวกันกับมารดาของเด็กน้อยตัวเล็กพูดขึ้นพลางเชื้อเชิญ คุณนายคิมตอบรับด้วยรอยยิ้มและการพยักหน้าเบาๆ....พร้อมกับเดินตามผู้เป็นเจ้าของบ้านไป
" นั่งรอตรงนี้ก่อนละกันนะ เดี๋ยวชั้นไปเอาน้ำมาให้ " หญิงคนนั้นพูดขึ้นเมื่อเดินมาถึงห้องรับแขก
ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง
" แม่คร๊าบ~ แม่เห็นหุ่นยนต์ของผมมั๊ยครับ " เด็กชายตัวกลมแก้มป่อง ที่กำลังวิ่งลงมาจากบันได ร้องถามผู้เป็นแม่ของตน
" ไม่นี่จ๊ะ.....เอ้อ!...ยุนโฮ..นี่คุณน้าคิม เพื่อนของแม่ ส่วนนี่ก็ลูกชาย ชื่อ แจจุง " คุณนายชองตอบลูกชายตนเองก่อนที่จะแนะนำแขกผู้มาเยือนให้ลูกชายตนเองรู้จัก
" สวัสดีครับคุณน้า......อ๊ะ...นี่ไปเล่นด้วยกันมั๊ย " ยุนโฮกล่าวสวัสดีกับคุณนายคิมก่อนที่จะหันมาชวนแจจุง เมื่อได้ยินดังนั้นแจจุงจึงหันไปที่แม่ของตนเหมือนกับขอความคิดเห็นเชิงอนุญาต
" ไปเถอะจ่ะ....แม่ไม่ว่าอะไรหรอก " คุณนายคิมตอบลูกชายของตน จากนั้นแจจุงก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปยังด้านหน้าของตัวบ้าน ซึ่งเป็นสนาม ปกคลุมไปด้วยหญ้าสีเขียว
" นายชื่อแจจุงใช่มั๊ย...ชั้นชื่อยุนโฮนะ " เด็กชายแก้มป่องถามขึ้นเพื่อความมั่นใจขณะที่กำลังนั่งเล่นหุ่นยนต์กันอยู่
" อืม " คนตัวเล็กตอบพลางยิ้มตาปิด
" นายอายุเท่าไหร่อ่ะ...แจจุง " ยุนโฮถามขณะที่กำลังนั่งลงข้างๆคนตัวเล็ก
" 4 ขวบ "
" หรอ....งั้นชั้นก็เป็นพี่นายอ่ะดิ "
" นายกี่ขวบล่ะ " คนตัวเล็กถามขึ้นบ้าง ยุนโฮไม่ตอบกลับชูนิ้วขึ้นมา6นิ้ว
" 3 หรอ..." คนตัวเล็กพูดด้วยท่าทางใสซื่อ
" ....55555555++++ "
" นี่นาย!.....หัวเราะทำไม " แจจุงถามพลางลุกขึ้นยืนกอดอก แสดงให้รู้ว่าเขากำลังโกรธแล้ว
" นายนี่เด็กน้อยจริงๆ...ขนาดเลขยังนับผิดเลย..555++ " ยุนโฮยังคงหัวเราะต่อไปโดยไม่ได้รู้เลยว่าตอนนี้ คนตัวเล็กเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้าแล้ว
" ฮืออออออ........ฮือ....ฮือ....ฮือ " แจจุงเริ่มปล่อยโฮออกมาเสียงดัง ทำให้ยุนโฮที่กำลังหัวเราะอยู่ชะงักทันที
" น่ะ...นายร้องไห้ทำไมอ่ะ....อย่าร้องน้า....เอางี้เดี๋ยวชั้นพาไปกินไอติมนะ....เพราะฉะนั้นหยุดร้องเถอะ " เมื่อได้ยินดังนั้นคนตัวเล็กก็หยุดร้องไห้ทันที แล้วหันหน้ากลับมาถามด้วยใบหน้าที่ยังเปื้อนคราบน้ำตาว่า
" จริงๆหรอ "
" อื้อ....แต่ว่า...นายบอกชั้นก่อนสิว่า...นายร้องไห้ทำไม? " คนตัวเล็กเบ้ปากทำท่าเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง
" ฮึก....ก็...ฮึก นายอ่ะ....หัวเราะเยอะชั้น...ฮึก....แถมยังมาว่าชั้นเป็นเด็กน้อยอีก....ฮึก....ชั้นไม่ชอบนะ....ฮืออออออออ " ยุนโฮเมื่อเห็นดังนั้นก็ไม่พูดอะไร ดึงร่างเล็กเข้ามาสวมกอดไว้แนบอก ด้วยการกระทำนี้ของยุนโฮทำให้ร่างเล็กหยุดร้องแล้วถามขึ้นทันที
" นายทำอะไรอ่ะ....ฮึก " แจจุงพูดเสียงอู้อี้ขณะที่อยู่ในอ้อมกอดของยุนโฮ
" เวลาที่ชั้นร้องไห้ แม่ของชั้นก็จะทำแบบนี้...แล้วชั้นจะรู้สึกดีขึ้นเอง... " เมื่อยุนโฮพูดจบ ก็ผละออกจากร่างเล็ก พร้อมกับปาดน้ำตาให้แล้วพูดว่า
" นายหยุดร้องไห้แล้วนี่...ป่ะ...ไปกินไอติมกัน " ยุนโฮพูดทำท่าจะลุกขึ้น หากแต่ร่างเล็กรั้งแขนเค้าเอาไว้
" นายยังไม่ได้บอกชั้นเลยว่านายอายุเท่าไหร่ " แจจุงพูดพลางทำแก้มป่อง
" นายนี่จริงๆเล้ย... " ยุนโอพูดพลางยีผมคนตัวเล็กด้วยความหมั่นเขี้ยวในความน่ารัก
" นายอ่ะ...บอกได้ยังล่ะ " คนตัวเล็กปัดมือยุนโฮออกจากหัว
" อ่ะๆ...บอกก็ได้...6น่ะ "
" โห....นายแก่กว่าชั้นตั้งเยอะเลยอ่ะ " คนตัวเล็กพูดทำตาลุกวาว
" แก่กว่าแล้วไง....แล้วจะไปกินม่ะ...ไอติมอ่ะ "
" ไปสิ " คนตัวเล็กพูดจบก็ลุกขึ้นยืนทันที ยุนโฮยื่นมือไปจับที่มือของร่างเล็กแล้วพาเดินไปยังห้องครัว ห้องที่มีไอติมอยู่ในตู้เย็น...
