Title :: [Re-Fic] ::*:: My childhood ::*::
Chapter :: 3
Paring :: YunJae , YooSu
Story by :: k-chan and zodaUzeed
-3-
บรรยากาศยามเย็น พระอาทิตย์ที่กำลังเคลื่อนตัวเพื่อที่จะให้ดวงจันทร์ขึ้นมาแทนที่ สายลมอ่อนๆที่พัดผ่านใบหน้าสวยไป ทำให้ใบหน้าสวยได้รู้สึกผ่อนคลาย หลังจากที่ต้องเรียนอย่างหนักทั้งวัน ตอนนี้เขากำลังกลับบ้าน กลับไปที่ๆเขาจะได้ผ่อนคลายอย่างแท้จริง บ้านหลังเดี่ยว ขนาดกลาง ซึ่งเป็นที่ๆ แจจุงต้องกลับมาทุกวัน ที่ๆเขารักมากที่สุดแห่งหนึ่ง
" กลับมาแล้วคร๊าบ " เสียงเจื้อยแจ้วของลูกชายคนเดียวของบ้านหลังนี้ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน
" กลับมาแล้วหรอแจจุง " เสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้นจากห้องครัว
" ครับผม "
" แจจุง....ลูกไปทำความสะอาดห้องให้เรียบร้อยนะ เพราะว่าเพื่อนแม่เค้าจะมาฝากลูกชายไว้ที่บ้านของเราปีนึงน่ะ แล้วบ้านของเราก็ไม่มีห้องว่างเหลือแล้ว เพราะฉะนั้น ต้องให้เค้ามานอนห้องเดียวกับลูก....เข้าใจมั๊ยจ๊ะ " ผู้เป็นแม่อธิบาย
" เข้าใจครับ....ว่าแต่ทำไมถึงต้องมาอยู่บ้านเราล่ะครับ " แจจุงตอบรับก่อนที่จะถามสิ่งที่เขาสงสัยออกมา
" แม่เค้าต้องย้ายไปประจำงานที่ต่างประเทศน่ะ "
" หรอครับ......งั้นผมไปจัดห้องก่อนนะครับแม่ " พูดจบก็รีบไปทันที
~ ผ่านมาถึงตอนค่ำ 20.25 น. ~
" แจจุง....จัดห้องเสร็จรึยังลูก....คุณป้าเฮเคียวกับลูกชายเค้ามาแล้วนะลูก ลงมารับแขกหน่อยเร็ว " เสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้นจากด้านล่าง
" คร๊าบบบบบ...... "
ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก
" ขอโทษนะครับที่ลงมาช้า.....สวัสดีครับคุณป้า....สวัสดี...เอ่อ..คุณ... " แจจุงหยุดพูดเป็นเชิงถามชื่อ
" เรียก...ยุน... "
" ชั้น..ยูโนว " เสียงของร่างหนาแทรกขึ้นจากคำพูดของผู้เป็นแม่ของตน
- - ยังน่ารักไม่เปลี่ยนเลยนะ...แจจุง - -
" เฮ้อ...เดินทางจากชองนัมมาโซลเนี่ย ก็เหนื่อยใช่ย่อยเลยนะครับ " ร่างหนาพูดพลางขยับเสื้อโค๊ตตัวเท่ห์
" เอ้อ....งั้นแจจุงลูกพา..เอ่อ...ยูโนวขึ้นไปพักบนห้องก่อนนะ " แม่ของแจจุงพูดขึ้น
" ครับ " แจจุงตอบรับแล้วก็เดินนำหน้าร่างหนาขึ้นไปบนห้อง
แ อ ด ด ด ด ด ด
" นาย...เอ้ย...คุณคงไม่รังเกียจใช่มั๊ย ที่จะต้องนอนกับผม พอดีว่ามันไม่มีห้องเหลือแล้วน่ะ " ร่างบางพูดขึ้นทันทีที่ เปิดประตูห้องนอนของตน
" ชั้นจะไปรังเกียจอะไรนายได้ล่ะ...แล้วอีกอย่างนะ นายน่ะเลิกเรียกชั้นว่าคุณได้แล้ว รู้มั๊ย? " ร่างหนาพูดพลางยีผมร่างบาง ก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งลงที่เตียง
- - นิสัยอย่างนี้ เหมือนจังเลย.....ฮึ่ย! แต่ตาบ้านั่นจะมาที่นี่ทำไมล่ะ - -
ร่างบางคิดในใจ แต่แล้วก็ต้องสลัดความคิดนี้ออกไป เมื่อนึกถึงเพื่อนสมัยเด็กที่เค้าไม่เคยลืม
" นี่นาย....คิดไรอยู่น่ะ " เสียงของร่างหนาดังขึ้น
" ฮะ...ป่าวหรอก...นายจะเก็บกระเป๋าเลยรึป่าวล่ะ ชั้นจะได้ช่วย " ร่างหนาไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่พยักหน้าเบาๆ แล้วเขาทั้งสองก็ช่วยกันเก็บของของยูโนว
" นี่...แจจุง...ปกตินายนอนคนเดียวตลอดเลยหรอ " ระหว่างที่พวกเขาช่วยกันเก็บของอยู่นั้น ยูโนวก็ถามขึ้น
" อืม..ใช่...แล้วนายจะให้ชั้นนอนกับใครล่ะ " ร่างบางตอบโดยไม่หันหน้ากลับมามอง
" หรอ....แล้วนายดีใจม่ะล่ะ ที่จะมีชั้นมานอนเป็นเพื่อนตั้งปีนึง " เพราะคำถามนี้ของร่างหนาทำเอาร่างบาง
หน้าแดงออกมาอย่างไม่รู้ตัว ใจเต้นราวกับว่าจะระเบิดออกมานอกอกซะอย่างนั้น
- - กะอิแค่คำถามแค่นี้ทำไมต้องใจเต้นขนาดนี้ด้วยนะ - -
" อ่าว....ทำไมไม่ตอบล่ะ " ร่างหนาถามขึ้นอีกครั้ง ทำให้ร่างบางต้องข่มสีหน้าและน้ำเสียงเอาไว้แล้วหันกับมาตอบด้วยเสียงเรียบๆ
" เฉยๆน่ะ " หลังจากสิ้นเสียงของร่างบางก็ไม่มีคำสนทนาใดๆเกิดขึ้นระหว่าง2คนนี้อีกเลย จนเวลาผ่านไปประมาณ10นาที
ก๊อก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
" ยูโนว...แจจุง...ลงไปข้างล่างกันก่อนเร็ว " เสียงแม่ของแจจุงดังขึ้นทำลายความเงียบ
" ครับ " ทั้ง2ตอบรับพร้อมกัน แล้วเดินลงไปข้างล่างทันที
...............
………………
……………………….
" ยูโนว....แม่กลับก่อนนะ..แล้วแม่จะโทรมาหาบ่อยๆ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ " แม่ของยูโนวกล่าวขึ้นทันทีที่เห็นลูกชายของตนเดินลงมา
" ครับ...แม่ไปอยู่ที่นู่นก็ต้องดูแลตัวเองดีๆเหมือนกันนะครับ " ยูโนวกล่าวตอบ เธอยิ้มให้ลูกชายของตนเป็นการตอบรับแล้วหันไปพูดกับแจจุง
" แจจุง...ป้าฝากยูโนวด้วยนะลูก " เธอกล่าวพร้อมกับยิ้มให้
" ครับคุณป้า " จากนั้นคุณนายเฮเคียวผู้เป็นแม่ของยูโนวก็ได้ขับรถออกจากบ้านไป
" เออนี่...แจจุง...แม่ลืมบอกว่า...คืนนี้แม่ต้องไปช่วยงานที่บ้านเพื่อน....ลูกอยู่กับยูโนว2คนได้ใช่มั๊ย? " ผู้เป็นแม่ถามขึ้น ทำเอาร่างบางเกิดอาการหน้าแดงขึ้นมา
" เอ่อ...ได้ฮะ แล้วแม่จะกลับมากี่ทุ่มล่ะฮะ ผมจะได้รอ " แจจุงพยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติแล้วพูดขึ้น
" แม่คงกลับดึกน่ะ...ไม่ต้องรอหรอก "
" ก็ได้ฮะ " ผู้เป็นแม่ยิ้มให้ลูกชายของตนอย่างเอ็นดูก่อนที่จะเดินไปที่รถของตน
" แม่ไปก่อนนะ....ยูโนวแม่ฝากน้องด้วยนะ " พูดขึ้นแล้วก็สตาร์ทเครื่องออกไป(ต่างคนต่างฝากซะงั้น)
- - น้องหรอ ?? ...อีตาหัวเม่นนี่เป็นพี่เราหรอเนี่ย? - -
" นี่แจจุง...ชั้นหิวแล้วล่ะ...ที่บ้านนายมีไรกินม่ะ " ร่างหนาหันมาถามทำให้ร่างบางที่ตกอยู่ในห้วงของความคิดต้องสะดุ้งขึ้น
" มีๆ...เดี๋ยวชั้นไปเตรียมให้ละกัน รอบแป็ปนึงนะ " พูดจบร่างบางก็เดินเข้าครัวทันที สัพักก็ออกมาพร้อมกับอาหารที่สุดแสนจะน่าทาน ทั้งสองนั้งทานอาหารด้วยกันโดยที่ไม่มีใครยอมปริปากพูอะไรก่อน จนกระทั่ง
" แล้วพรุ่งนี้ชั้นต้องตื่นกี่โมงล่ะ? " จู่ๆร่างหนาก็ถามขึ้นมา
" เห๋? " O.o
" ก็พรุ่งนี้ชั้นจะต้องไปเรียนที่เดียวกับนาย...แล้วนายจะให้ชั้นตื่นกี่โมงล่ะ " ร่างหนาอธิบาย ทำให้ร่างบางใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
- - เรียนโรงเรียนเดียวกันด้วยหรอ - -
" อะ...เอ่อ...7โมงก็ได้ "
" อื้อ " แล้วก็ไร้เสียงสนทนาใดๆอีก จนกระทั่งร่างบางเป็นฝ่ายถามขึ้นมาก่อน
" นาย...ชั้นถามอะไรหน่อยสิ " ร่างหนาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม
" นายอายุเท่าไหร่หรอ...เอ่อ..หมายถึงชั้นแค่อยากรู้ว่านายจะเรียนอยู่ชั้นไหนน่ะ " ร่างหนาอมยิ้มก่อนจะตอบออกไป
" ปีนี้ชั้นก็ 18 แล้ว...ชั้นเข้าเรียนชั้นปี3น่ะ " ร่างบางไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่ยิ้มตอบกลับไป
- - ปี3งั้นหรอ?...หวังว่าคงไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับตาบึ่กเรนนั่นหรอกนะ - -
" ปีนี้นายก็คงอายุ16ล่ะสิ " ร่างหนาถามขึ้น ทำให้ร่างบางต้องละจากความคิดของตนเมื่อครู่
" อืม..ใช่ " ร่างบางตอบพลางพยักหน้าเบาๆ
" อ๊ะ...ดึกแล้ว...ชั้นว่าขึ้นไปนอนกันดีกว่านะ " ร่างบางแทบจะสำลักน้ำทันทีที่ร่างหนาพูดจบ
" แค่กๆ...อื้อ...นายขึ้นไปก่อนละกัน เด๋วชั้นเก็บจานก่อน " ร่างบางตอบไปโดยไม่หันไปมองหน้า เพราะรู้สึกเหมือนกับว่าตอนนี้หน้าของตนเองกำลังแดงออกมา
" อื้อๆ " ร่างหนาตอบแบบส่งๆ ก่อนจะยิ้มที่มุมปากเหมือนคิดอะไรได้
