Title :: [Re-Fic] ::*:: My childhood ::*::
Chapter :: 4
Paring :: YunJae , YooSu
Story by :: k-chan and zodaUzeed
-4-
หลังจากที่แจจุงได้เก็บจานเรียบร้อยแล้ว ขาทั้ง2ข้างของแจจุงก็ช่วยกันทำหน้าที่พาร่างอันบอบบางขึ้นมายังห้องนอน เมื่อเดินมาถึงที่เตียงก็เห็นว่ายูโนว ได้หลับไปแล้ว ร่างหนาห่มผ้าห่มเพียงแค่ท่อนล่างโดยเผยให้เห็นท่อนบนที่เปลือยเปล่าและแข็งแกร่ง เมื่อเห็นดังนั้นร่างบางก็ถึงกับหน้าแดงอย่างไม่ทราบสาเหตุ ใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ
- - ทำไมต้องนอนถอดเสื้อด้วยเนี่ย......โอ๊ย! ไอ้ใจบ้าเอ๊ย! จะเต้นรัวไปถึงไหน ช่วยเต้นให้เป็นปกติหน่อยได้มั๊ย - -
เมื่อคิดไปดังนั้น แจจุงก็สลัดหัวตัวเอง และพยายามข่มใจให้เต้นเป็นจังหวะมากที่สุด ก่อนที่จะเอนกายลงนอนข้างๆยูโนว และข่มตาให้หลับ........
ตุบ.......ตุบ
เสียงแรกมาจากแรงเหวี่ยงแขนของร่างหนาที่มากระทบกับร่างบางและกอดร่างบางเอาไว้ ส่วนครั้งที่สองคือขาของร่างหนาที่พาดมาเกาะก่ายบนตัวร่างบาง ร่างบางที่ตอนนี้ได้เพียงเคลิ้มๆก็สดุ้งขึ้นมาทันที และพยายามยกแขนขาของยูโนวออกซึ่งยูโนวเองก็ปล่อยไปตามแรงส่งของร่างบางแต่โดยดี เวลาผ่านไปซักพักใหญ่ ยูโนวลืมตาขึ้นมากเนื่องจากอดทนแกล้งหลับมานาน เขายันตัวเองขึ้นมานั่งก่อนที่จะมองไปยังร่างบางที่นอนหลับอยู่ข้างๆ
- - คงหลับแล้วสินะ......เฮ้อ!...นายยังน่ารักไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆนะเนี่ย - -
เขามองใบหน้าหวานนั้น พินิจพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะก้มลงประทับริมฝีปากของเขาลงบนหน้าผากของใบหน้าหวาน
" ฝันดีนะแจจุง " ร่างหนาพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนเพื่อเตรียมตัวต้อนรับวันใหม่อันสดใส
~เช้าวันรุ่งขึ้น~
เช้าที่แสนจะอบอุ่นของวันใหม่ได้มาถึงแล้ว ร่าง2ร่างที่นอนเบียดเสียดกันอยู่บนเตียงกว้างยังคงสลบไสลกันอยู่ ร่างใหญ่ที่โอบกอดร่างเล็กไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เริ่มรู้สึกตัวขึ้น ตาเรียวกระพริบตาถี่ๆ2-3ครั้ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองดูร่างเล็กที่หลับอยู่ในอ้อมกอดของตน เขามองพินิจพิจารณาใบหน้าสวยอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตากลมโตที่ใสซื่อ จมูกเรียวโด่งอันได้รูป ปากอิ่มกำลังขมุบขมิบอะไรบางอย่าง
"....ฮิฮิ...ยุนโฮ...นายพาชั้นไปกินไอติมอีกนะ " ร่างสูงเลิดคิ้วทีนึงก่อนจะยิ้มที่มุมปาก
- - นายยังจำชั้นไม่ได้ล่ะสิ - - ร่างสูงคิดก่อนที่จะประทับริมฝีปาก ลงบนปากอวบอิ่มเบาๆ ร่างบางเริ่มขยับตัว ยูโนวจึงรีบหลับตาลงดังเดิม
" อะ...อืม..." เสียงงัวเงียของร่างบางที่กำลังจะตื่นขึ้น และเขาก็ต้องตาโตขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของยูโนว แจจุงพยายามจะแกะมือของยูโนวออกจากเอวอันบอบบางของเขา แต่มือปลาหมึกนี่ดันแกะยากซะนี่ เขาจึงยอมนอนต่อไป แจจุงมองใบหน้าของยูโนวแล้วก็ต้องแอบอมยิ้มกับตัวเอง คิ้วดกเข้มรับกับตาเรียวที่ทำให้เขาต้องใจเต้นทุกครั้งที่ถูกสายตาคู่นี้มองมา จมูกโด่งงอนกับปากเรียวบาง แก้มที่ดูป่องๆ...ทำให้ดูน่ารักไปด้วย แต่พอแจจุงเหลือบไปเห็นนาฬิกาที่ถูกแขวนไว้ที่ฝาผนัง
" เฮ้ย!....7โมง!!!!....นี่....ยูโนวๆ....นายลุกขึ้นได้แล้ว...7โมงแล้วนะ " ร่างบางทุบอกร่างใหญ่ทำให้ยูโนวที่แกล้งหลับอยู่นั้นลืมตาขึ้นมา ร่างบางเมื่อถูกจ้องตาก็เกิดอาการหน้าแดงขึ้นมาซะดื้อๆ
" อืม....ยังเช้าอยู่เลย นอนต่อเหอะ " ยูโนวพูดพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
" ตะ...แต่ นี่มัน7โมงแล้วนะ ตื่อนเถอะ " ร่างบางพูดตะกุกตะกัก เมื่อตอนนี้ใบหน้าของเขาอยู่ชิดกับอกแกร่งแล้ว แต่ร่างสูงก็ไม่ได้ขยับเขยื้อน ทำให้แจจุงต้องยอมนอนอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งเผลอหลับไปอีกรอบ
- - - - - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ๆ ๆ ๆ ๆ
" เพราะนายคนเดียวเลยอ่ะ...แฮ่ก...ทำให้ชั้นต้องมาสาย...โหย...เห็นมั๊ยเนี่ยเค้าเข้าเรียนกันหมดแล้วด้วย " ร่างบางบ่นขณะที่กำลังวิ่งขึ้นชั้นเรียน
" เอาน่า...มาสายก็ยังดีกว่าไม่มาละกัน " ร่างสูกพูดตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน
" แต่นายน่ะ เป็นเด็กใหม่ แถมมาเรียนวันแรกยังมาสายอีก คนอื่นเค้าจะคิดยังไงกันล่ะ " คนตัวเล็กพูด แต่นั่นมันก็ทำให้ร่างสูงอมยิ้มกับตัวเอง
" แหม....เป็นห่วงชั้นด้วย " ร่างสูงพูดพลางยื่นหน้าเข้าไปหาแจจุง
" บะ...บ้า...ใครจะไปห่วงนาย " แจจุงพูดพลางหลบสายตาจนทำให้อีกคนถึงกับยิ้มออกมา
" เอ้อ...แล้วนายอยู่ห้องไหนล่ะถ้าไปไม่ถูกชั้นจะได้ไปส่ง นี่ไม่ได้เป็นห่วงนะเพราะไหนๆชั้นเองก็สายแล้ว " (ไม่เป็นห่วงเยจ่ะ...แจจุง)
" ห้องที่เก่งที่สุดน่ะ " ยูโนวตอบพลางยืดอกอย่างภาคภูมิ
" นายอยู่ห้อง A เลยหรอเนี่ย " ร่างบางหันกลับไปถามอย่างตกใจนิดๆ ก็ใครจะไปคิดล่ะ เห็นแบบนี้ไม่น่าจะเป็นเด็กเรียนเล้ย
- - เอ๊ะ! ....ห้อง A ....3-A หรอ นั่นมันห้องเรนนี่นา - -
" ใช่แล้ว....ชั้นเก่งใช่มั๊ยล่ะ " ยูโนวตอบด้วยรอยยิ้ม
" แล้วนายจะไปส่งชั้นได้ยังเนี่ย....นี่..แจจุง...เฮ้ย " ร่างหนาหันกลับมาถาม แต่เค้าก็ต้องสะกิดและเรียก เมื่อเห็นว่าร่างบางกำลังคิดอะไรอยู่ เหมือนไม่ได้ตั้งใจฟังเขาเลย
" ฮะ...." ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย ออกจากห้วงของความคิด
" นายฟังชั้นอยู่ป่าวเนี่ย " ยูโนวขมวดคิ้วถาม
" เอ่อ....ฟังสิฟัง...ไปเหอะก่อนที่จะสายไปกว่านี้ " แจจุงตอบกลับพลางเดินนำหน้าไป จากนั้นก็ไม่มีคำใด
เล็ดลอดออกมาจาปากของทั้ง2คนอีกเลย ยูโนวเดินขนาบข้างกับแจจุงไปเรื่อยๆจนถึงชั้น4ของอาคารเรียน และมาหยุดอยู่หน้าห้อง 3-A ห้องที่แจจุงไม่คิดจะย่างกรายเข้ามาอีกเลยตั้งแต่เลิกกับเรน
" ถึงแล้ว...นี่แหละห้องนาย " แจจุงพูดขึ้นทำลายความเงียบของทั้งคู่
ครืดดดดดดดดดดดดดดดด ประตูห้อง 3-A ถูกเปิดออกจากด้านใน จนทำให้แจจุงถึงกับสะดุ้งนิดๆ
" อ้าว....น้องแจจุง...มาหาไอ้เรนหรอ...แหม...ใจร้อนจังน้า...นี่ยังไม่หมดโฮมรูมเลย....ว่าแต่ถ้าพี่จำไม่ผิด...เลิกกันไปแล้วไม่ใช่หรอจ๊ะ...ฮิฮิ...เฮ้ย! ไอ้เรน...แฟนเก่าหน้าหวานของแกมาหาแหนะ " ซีวอน ผู้ซึ่งเป็นเพื่อนของเรนเปิดประตูออกมาเจอกับแจจุง แล้วเขาก็หันไปเรียกเพื่อนของตนเองโดยไม่เปิดโอกาสให้คนตรงหน้าได้พูดเลยแม้แต่น้อย
" เอ่อ...ป่าวครับ...ผมไม่ได้.... " แจจุงแย้งขึ้นมาแต่ก็ต้องหยุดเมื่อซีวอนพูดแทรกขึ้น
" อ่าว...แล้วนี่ใครล่ะเนี่ย...หรือว่าจะเป็นเด็กใหม่...ไม่เคยเห็นหน้าเลย " ซีวอนเหลือบไปเห็นร่างสูงของยูโนวที่ยืนอยู่ข้างไจจุงแล้วถามขึ้น ส่วนคนที่ถูกถามไม่ได้ตอบอะไร ไม่ได้พยักหรือส่ายหน้าใดๆเลยแม้แต่น้อย ได้แต่ทำหน้าเรียบเฉยและนิ่งขรึม จนกระทั่งเรนเดินมาแล้วพูดขึ้น
" โห....เด็กใหม่หรอเนี่ย....แล้วน้องแจจุงมาหาพี่ถึงที่ห้องแบบนี้ แสดงว่าตกลงกับข้อเสนอของพี่แล้วล่ะสิ " เรนพูดแบบยิ้มๆขณะที่พรรคพวกของเขาในห้องต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องกันเกรียวกราว
" หยุดพล่ามแล้วใช่มั๊ย " ยูโนวพูดขึ้นทำให้เรนหุบยิ้มลงทันที ทั้งห้องเงียบกริบ รวมถึงแจจุงที่อึ้งไปในทันที เพราะใครๆก็รู้ว่าเรนน่ะ เป็นถึงหัวโจกของโรงเรียน ถ้าใครเกิดไปมีเรื่องกับเขาล่ะก็....อย่าหวังว่าจะอยู่โรงเรียนนี้ได้อย่างมีความสุขเลย แต่ยังไม่ทันที่แจจุงจะได้พูดห้ามอะไร ยูโนวก็ได้ดึงแจจุงเข้าไปกอด
" ห๊ะ....ยะ...ยูโนว " แจจุงอ้ำอึ้งอยู่ในอ้อมกอด ทำให้ทุกคนในห้องอยู่ในความตกตะลึงทันทีก่อนที่ยูโนวจะผละออกจากร่างเล็ก
" แจจุง....ตั้งใจเรียนนะ เดี๋ยววันนี้ชั้นไปรับที่ห้อง....ไปเรียนได้แล้ว.." ยูโนวพูดพลางดุนหลังร่างบางให้เดินไป ร่างบางจึงจำต้องงเดินไปทั้งๆที่ยังคงงงๆอยู่กับการกระทำของร่างสูงเมื่อครู่ ร่างสูงเมื่อเห็นว่าร่างบางเดินไปพ้นสายตาไปแล้ว ก็เดินเข้าห้องทันทีโดยไม่สนใจเรนที่ยังคงยืนอยู่
" นี่นาย....นั่งกับพวกเราก็ได้ " คังอินผู้ซึ่งเป็นหัวโจกใหญ่ของโรงเรียนอีกกลุ่มหนึ่ง ที่ใหญ่ไม่แพ้กลุ่มของเรน แต่ไม่เคยหาเรื่องทะเลาะกับใครนอกเสียจากว่าถ้ามีคนมาหาเรื่องก่อน...พวกเขาก็พร้อมจะเปิดสึกในทันที และที่สำคัญพวกของคังอินไม่ถูกกับพวกของเรนเป็นอย่างมาก
" นายนั่งข้างๆดงฮีก็ได้...หมอนั่นน่ะเอาแต่หลับแบบนั้นทั้งวันแหละ " คังอินพูดชวนยูโนวให้นั่งลงข้างๆหนุ่มเจ้าเนื้อที่ตอนนี้กำลังหลับอยู่
" อื้อ...ขอบใจนะ " ยูโนวตอบด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆดงฮี
" งั้นชั้นขอแนะนำตัวเลยแล้วกัน....ชั้นชื่อคังอิน " คังอินแนะนำตัว
" ชั้นชางมิน " หนุ่มผมสั้นสีน้ำตาลแดงที่นั่งข้างๆกับคังอินแนะนำตัวบ้าง
" ชั้น...ซองมิน.......คิบอม....ฯลฯ " แล้วพวกเค้าก็พลัดกันแนะนำตัวกันไปเรื่อยๆจนถึง
" และนั่นก็ ดงฮี ....แต่ไว้ให้หมอนั่นมันตื่นก่อนละกัน แล้วนายค่อยคุยกับมัน " คังอินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร
" งั้นชั้นแนะนำตัวบ้างละกัน ชั้น...ชอง ยุนโฮ หรือจะเรียกว่ายูโนวก็ดีนะ "
" อื้อ " เสียงทุกคนในกลุ่มตอยรับ
" ยูโนว...นายมาอยู่กับพวกเราก็ได้นะ เพราะดูท่าทางแล้วนายจะเจอกับปัญหาหนัก " ชางมิน พูดพลางพยักเพยิดหน้าให้ร่างสูงมองตามไป สิ่งที่เห็นก็คือเรนและพวกของเขากำลังมองมาทางยูโนวอย่างขุ่นเคือง
" อื้อ " ร่างสูงตอบตกลงและไม่นานอาจารย์ที่ปรึกษาของห้อง3-A ก็เดินเข้ามา
" เอาล่ะค่ะ...ถ้าครูจำไม่ผิดวันนี้มีนักเรียนใหม่มาด้วย แนะนำตัวให้เพื่อนๆรู้จักหน่อยสิคะ " จากนั้นยูโนวก็ลุกขึ้น
" ผมชื่อ 'ยูโนว' ครับ " ยูโนวกล่าวพร้อมกับผงกหัวทีนึง
" งั้นครูก็ขอฝากยูโนวไว้ด้วยละกัน......งั้นเรามาเริ่มเรียนกันเลยดีกว่านะ "
