Title :: [Re-Fic] ::*:: My childhood ::*::
Chapter :: 6
Paring :: YunJae , YooSu
Story by :: k-chan and zodaUzeed
-6-
- - -2 อาทิตย์ผ่านไป- - -
“ ยูโนวๆ...เร็วๆสิเดี๋ยวก็สายอีกหรอก” แจจุงตะโกนเรียกยูโนวที่ยังคงแต่งตัวอยู่ในห้อง
“ เสร็จแล้วคร้าบบบ....” ยูโนวตอบพลางวิ่งลงมาจากบันได
“ ไปกันเถอะ” ยูโนวพูดแล้วก้อโอบเอวคนตัวเล็กออกไปทันที
…………………
……………………………………
“ แจจุง...” เสียงของยูโนวเรียกคนที่กำลังเดินอยู่ข้างๆเค้า แจจุงหันมา
“ เดี๋ยวชั้นไปส่งที่ห้องนะ”
“ มะ..ไม่ต้องหรอก ชั้นไปเองถูกน่า “ แจจุงพูดปัดทั้งๆที่ในใจก็แอบดีใจอยู่ไม่น้อย
“ ก็จะไปอ่ะ...สามีที่ดีก็ต้องดูแลภรรยาให้ถึงที่สุดสิจริงม่ะ?” ในตอนแรกยูโนวทำเสียงเหมือนเด็กเอาแต่ใจก่อนจะมาเปลี่ยนเป็นเสียงทะเล้นในช่วงหลังพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆแจจุง
“ จะบ้าหรอ...ใครเป็นภรรยานาย...ชั้นเป็นผู้ชายนะ” คนตัวเล็กพูดด้วยความตกใจ แอบเขิลเล็กๆ
“ อ๊ะ..เป็นผู้ชายแล้วไง ” ยูโนวยังคงพูดเสียงทะเล้นเหมือนเดิม
“ ก็..ก็...ผู้ชายที่ไหนเค้าแต่งงานด้วยกันล่ะ...อีตาบ้า” แจจุงพูดจบก้อรีบเดินนำหน้ายูโนวไปทันที
“ ก็คู่ยูโนวกับแจจุงไงล่ะ” ร่างสูงพูดไล่หลัง แจจุงหันมาค้อนที่นึงก่อนจะพูดขึ้น
“ บ้า!!!” แล้วก็เดินขึ้นห้องเรียนไปร่างสูงอมยิ้มกับตัวเองแล้วเดินตามไปทันที
~ หน้าห้อง 1-B ~
“ ตั้งใจเรียนนะจ๊ะแจจุง” ร่างสูงกล่าวอย่างร่างเริง
“ ถึงไม่บอกชั้นก็ตั้งใจอยู่แล้วล่ะน่า...” คนตัวเล็กพูดปัดๆ
“ หรอ...อืม..งั้นตอนเย็นสุดหล่อคนนี้จะมารับนะจ๊ะ”
“ อี๋ย...นายน่ะเปลี่ยนจาก สุดหล่อเป็น สุดอ้วนดีกว่าป่ะ” แจจุงพูดทำหน้าแหยๆ
“ อ้วนตรงไหน...ดูดิไม่เห็นอ้วยเลย” ยูโนวพูดพลางหมุนตัวให้แจจุงดู แจจุงเห็นอย่างงั้นก็เลยเข้าไปหยิกพุง
ของยูโนวทันที
“ ก็ตรงพุงนายนี่ไงเล่า...55++..ไปเลยกลับห้องไปเลย ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ ”
“ ว้าว..อย่างงี้ตั้งใจเรียนเต็มที่เลย...ไปแล้วน้า “ พูดจบยูโนวก็เดินออกไปทันที...หากแต่....
“ ยูโนว..” เสียงของแจจุงนั่นเอง ยูโนวหันมามองพลางทำหน้างงๆแต่ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรคนตัวเล็กก้อพุ่ง
ตรงมาหาเค้าพร้อมกับกดจมูกเรียวโด่งนั้นบนแก้มนิ่มๆของยูโนว
“ ตั้งใจเรียนนะ “ แจจุงพูดจบก็เดินเข้าห้องทันทีทิ้งให้ร่างสูงที่ยังคงงงๆอยู่กับการกระทำของคนตัวเล็กเมื่อครู่ เค้าอมยิ้มกับตัวเองก่อนจะเดินไปห้องเรียนของตัวเองบ้าง
เมื่อแจจุงเดินเข้าห้องมาแล้วนั้นก้อเดินตรงไปที่โต๊ะของตัวเองทันที
- - เอ..มิกกี้ยังไม่มาอีกหรอเนี่ย - -
เมื่อเขานั่งลงที่โต๊ะก้อเหลือบไปเห็นซองจดหมายฉบับหนึ่งที่ถูกสอดไว้ใต้โต๊ะ เมื่อเขาคลี่จดหมายฉบับนั้นออกมาดู....
To ….N’ Jaejoong (หน้าหวาน)
วันนี้ตอนเที่ยงครึ่งมาเจอกับพี่ที่ดาดฟ้าของอาคารคหกรรม มาให้ได้นะจ๊ะเพราะว่าถ้าน้องแจจุงไม่มาพี่ไม่รับรองนะว่าน้องแจจุงกับไอ้เด็กใหม่จะอยู่ในโรงเรียนนี้ได้อย่างสงบสุข ที่สำคัญ..มาคนเดียวนะจ๊ะ อย่าลืมนะมาให้ได้ล่ะ
From…Rain(สุดหล่อ..ม่ะมีตา55+)
- - อะไรเนี่ย...ทำไมต้องเป็นตึกคหกรรมด้วย...ยิ่งตอนกลางวันตึกนี้ยิ่งไม่มีคนอยู่อีกด้วย..เฮ้อออทำไงดีน้า- -
………………………
…………………………………
“ โอ๊ย....สายแล้วๆๆๆๆ “ ชายหนุ่มผมทองบ่นกับตัวเองเบาๆขณะที่กำลังรอรถประจำทาง
“ เฮ้ออออ...เมื่อคืนไม่น่าดูบอลจนดึกเล้ย....แล้วไอ้รถเมล์มันจะไม่มาสักคันเลยใช่มั้ย..รอ10นาทีแล้วนะโว้ย !!” เขายังคงบ่นต่อ แต่แล้วเขาก้อต้องหยุดพูดเมื่อมีเสียงๆหนึ่งดังขึ้น
“ ขอโทษนะครับ..คือว่าคุณรู้จักทางไปโรงเรียนมัธยมxxxมั้ยครับ” ชายหนุ่มหน้าตาน่ารักที่ดูแล้วอายุก้อคงรุ่นราวคราวเดียวกับเค้า
“ ทำไมจะไม่รู้ล่ะ...ก็นั่นน่ะโรงเรียนชั้นเอง...นายไม่เห็นหรอว่าผมน่ะใส่เครื่องแบบโรงเรียนxxxอยู่ ” ชายหนุ่มผมทองตอบกลับไปด้วยท่าทางกวนๆแต่นั่นมันก็เป็นนิสัยของเค้าอยู่แล้วประกอบกับอารมเสียเมื่อครู่
“ เอ่องั้นผมต้องขอโทษนะครับ..เพราะว่าผมเพิ่งมาจากชองนัมเลยไม่รู้ว่าคุณเป็นเด็กน.ร.โรงเรียนxxx ” ชายหนุ่มหน้าตาน่ารักคนนั้นตอบกลับมาด้วยท่าทางสุภาพ
“ เอ่อ...ไม่เป็นไรครับ...อ๊ะ รถมาพอดีไปด้วยกันเลยล่ะกัน ” ชายหนุ่มผมทองเอ่ยชวน หนุ่มน่ารักคนนั้นก็ได้แต่พยักหน้าเบาๆแล้วทั้งคู่ก้อเดินขึ้นรถไป
“ เออ...ยังไม่ได้แนะนำตัวเลย...ชั้นปาร์ค ยูชอน ..แต่จะเรียกว่ามิกกี้ก็ได้” มิกกี้เอ่ยขึ้น
“ อ่อ..ครับ ผม คิม จุนซู ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” จุนซูเอ่ยแนะนำตัวกลับไปพร้อมกับส่งยิ้มหวานๆไปให้
- - ทำไมน่ารักอย่างงี้น้า - -
“ แล้วนายจะไปโรงเรียนชั้นทำไมอ่ะ..หรือว่าจะไปสมัครเรียน”
“ ป่าวครับ...ผมมาหาเพื่อนน่ะครับ ” จุนซูตอบไป
“ อ่าวหรอ...ว่าแต่เพื่อนนายชื่อไรล่ะเผื่อชั้นจะรู้จัก ” มิกกี้ถามกลับไป
“ เค้าอยู่ปี3..เพิ่งย้ายเค้ามาเป็นนักเรียนใหม่น่ะครับ..มาจากชองนัมเหมือนกัน”
“ อืม...ปี3..เพิ่งย้ายเข้ามา ” มิกกี้ทวนคำพลางทำท่าคิด
“ชื่อ ชอง ยุนโฮ ครับ”
“ เอ๋..ชอง ยุนโฮ?? ” มิกกี้ทวนคำพร้อมทำหน้างงๆ
“ เอ่อ..ยูโนวน่ะครับ...พอจะรู้จักมั้ยครับ ” จุนซูถาม
“ ก็ไม่บอกว่าชื่อยูโนวตั้งแต่แรก...รู้จักสิ ” มิกกี้ตอบออกไป
- - เอ...เป็นเพื่อนกับยูโนว...งั้นก้อต่องอยู่ปี3เหมือนกันอ่ะดิ...นี่เป็นพี่เราหรอเนี่ย- -
“ จริงหรอครับ...มิกกี้รู้จักหรอ..ดีใจจังเลย..งั้นคงต้องรบกวนมิกกี้แล้วล่ะ” จุนซูออกอาการดีใจอย่างไม่ปิดบัง
“ อืม..ได้สิว่าแต่นายอยู่ปี3หรอ ” มิกกี้ถามขึ้น แต่คำตอบที่ได้กลับมาก็คือสีหน้างงๆของคนตรงหน้าเขาจึงอธิบายต่อ
“ ก็เห็นบอกเป็นเพื่อนกับยูโนว..แล้วเจ้านั่นก้ออยู่ปี3..ชั้นก็คิดว่านายอยู่ปี3เหมือนกันอ่ะดิ”
“ไม่ใช่หรอกครับ..จริงๆแล้วผมอยู่ปี1 คือบ้านพวกเราอยู่ใกล้กันก็เลยได้เล่นด้วยกันบ่อยๆจนสนิทกันน่ะครับ”จุนซูตอบกลับไปด้วยท่าทางยิ้มแย้ม ทั้งสองคุยกันไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาถึงโรงเรียน
“ นายนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวชั้นไปตามยูโนวมาให้..พอดีโรงเรียนเค้ามีกฎน่ะ ” มิกกี้บอกกับจุนซู จุนซูก็ได้แต่พยักหน้าแล้วมิกกี้ก็เดินขึ้นไปตามยูโนว จุนซูก็ได้แต่ดีใจที่จะได้เจอกับคนที่ตนคิดถึง
~ 3-A ~ ครืดดด.......
“ ยูโนว ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง ทำให้บางคนที่อยู่ในห้องเงยหน้ามอง
“ อ้าว มิกกี้ มีไรหรอมาหาถึงที่นี่เลย ” เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกทักกลับทันทีด้วยสีหน้ที่ยิ้มแย้ม
“ เพื่อนนายจากชองนัมมาหาน่ะ...ตอนนี้นั่งรออยู่ข้างล่าง ” มิกกี้ตอบด้วยสีหน้าปกติ
“ เพื่อนชั้นหรอ...ใครหว่า.....เอ ใช่ฮยอคแจป่ะหรือว่าดงแฮ ฮันกยอง...” ยูโนวพูดไปเรื่อยๆมิกกี้ได้แต่ส่ายหัวแล้วพูดขึ้น
“ คิม จุนซู ”
“ เยซอง....อีทึก.....ห๊ะ! อะไรนะ จุนซูมานี่หรอ…………เย้ๆ ” ยูโนวพูดด้วยท่าทางดีใจ(ขนมาทั้งเอสเจเลย555+)
“ ขอบคุณมากนะมิกกี้...งั้นชั้นไปก่อนน้า...เอ้องั้นนายก็ลงมากับชั้นด้วยล่ะกัน นายให้เค้านั่งตรงไหนล่ะ...” ยูโนวถามขึ้นแล้วทั้งคู่ก็เดินลงไปบันไดไป
~ ชั้นล่าง~
“ จุนซู ...........” เสียงเรียกชื่อดังมาแต่ไกลทำให้จุนซูเงยหน้าขึ้นมามอง
“ ยุนโฮคิดถึงจัง...” ทันทีที่ยูโนวเดินมาถึงจุนซูก็เข้าสวมกอดทันที ยูโวเองก็สวมกอดกลับไป
“ อะไรกันชั้นเพิ่งมาได้อค่2อาทิตย์เองนะ” ร่างสูงพูดพลางยู่หน้า
“ ก็นั่นไง...ตั้ง2อาทิตย์เชียวนะ” ร่างเล็กยู่หน้ากลับไป
“ เออนี่..แล้วรู้จักกันแล้วใช่มั้ย” ยูโนวถามถึงมิกกี้กับจุนซู
“ อืม...รู้จักกันแล้วล่ะ มิกกี้เป็นคนพาชั้นมาที่โรงเรียนนี้เอง ต้องขอบคุณมิกกี้มากเลยนะ”จุนซูพูดกับยูโนวก่อนหันมาพูดกับมิกกี้
“ ไม่เป็นไรหรอก....เออแล้วยูโนวตกลงวันนี้นายจะโดดใช่ม่ะ” มิกกี้ถามขึ้นอย่างรู้ทัน
“ อืม...ก็คงจะเป็นอย่างนั้น....ต้องพาเด็กบ้านนอกเข้ากรุงก่อน” ทันทีที่ยูโนวพูดจบก้อโดนฝ่ามือของร่างบางตีเข้าให้ที่แขนทันที
“งั้นมิกกี้...วันนี้ชั้นฝากแจจุงด้วยล่ะกัน....บอกเค้าด้วยว่าเดี๋ยวเจอกันที่บ้าน..ไปล่ะ” แล้วยูโนวก็พาร่างเล็กออกเดินทันที มิกกี้อมยิ้มกับตัวเองทีนึงก่อนจะเดินขึ้นห้องเรียนไป
- - คิม จุนซู- -
จะมีใครรู้มั้ยว่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อยู่ในสายตาของแจจุงทั้งหมด ภาพของคนทั้งสองที่โอบกอดกัน ท่าทางที่สนิทสนมกันขนาดนั้น ‘ ยูโนว..สุดท้ายแล้วนายก้อทำตามที่นายให้สัญญาไว้ไม่ได้’ มือข้างหนึ่งกำซองจดหมายไว้แน่น แค่นี้ก้อคงพอแล้วใช่มั้ยสำหรับคำตอบในใจเขาว่าจะไปตามนัดหรือไม่........
.............................
..................................................
“ยุนโฮ...แจจุงคือใครหรอ” จุนซูถามขึ้นขณะที่เขาทั้งคู่กำลังเดินเล่นอยู่ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ยุนโฮหรือยูโนวยิ้มกับตัวเองก่อนตอบออกไป
“คนสำคัญน่ะ....นายนี่ยุ่งจิงๆ จะไปต่อมั้ย”
“ อือ..ป่ะ ไปสิ”จุนซูตอบก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเที่ยวต่อไปเรื่อยๆโดยที่ยุนโฮไม่ได้สังเกตเลยว่ารอยยิ้มได้จางหายไปจากใบหน้าของร่างบางแล้วทันทีที่รู้ว่าคนสำคัญของยุนโฮคือใคร
- - คนสำคัญหรอ?....- -
................................
....................................................
“ แจจุง....พักแล้ว....ไปกินข้าวกันเถอะ ” เมื่อเข็มนาฬิกาชี้บอกว่าหมดเวลาเรียนในครึ่งเช้าแล้วมิกกี้ก็หันมาเรียกเพื่อนของตัวเองที่ยังนั่งก้มหน้าก้มตาจดงานที่อาจารย์สั่งไว้ไม่ยอมลุก ให้ไปกินข้าวเที่ยงสักที แต่คำตอบที่เขาได้กลับมา....
“.........................” แจจุงไม่ได้คิดจะหันมาตอบเลย...หรือในความเป็นจริงแล้วแจจุงนั้นไม่ได้ยินสิ่งที่มิกกี้พูดเลยมากกว่า....
“ แจจุงงงงงงงงง ” มิกกี้ลองเรียกอีกทีและมันก็เป็นผล เสียงของมิกกี้ครั้งนี้ทำให้แจจุงหันมาได้
“ ห๊า.....มีไรหรอมิกกี้ ” หันมาถามด้วยความสงสัย
“ เฮ้อ.....ชั้นบอกว่าพักเที่ยงแล้ว....ไปกินข้าวกันเถอะ” ในตอนแรกมิกกี้ถึงกับถอนหายใจที่แจจุงไม่ได้ฟังอะไรเลย แต่ก็ยอมพูดในสิ่งที่เขาพูดไปแล้วอีกรอบนึง
“ อ๋อ....นายไปกินเถอะมิกกี้วันนี้ชั้นไม่หิวน่ะ....ชั้นกะว่าจะทำงานที่จารย์สั่งให้เสร็จด้วย” ตอบพร้อมกับยิ้มให้ทีหนึ่ง มิกกี้เองมองกลับมาที่เพื่อนรักเหมือนกับจะถามว่า – แน่ใจนะ – แล้วเค้าก็ได้พูดทิ้งท้ายก่อนออกไป.....
“ แล้วอย่ามาโอดครวญว่าหิวตอนเรียนละกัน...” พูดจบก็เดินออกจากห้องไปทันที
……………………..
………………………………..
“ ยุนโฮ....เที่ยงแล้ว...หาอะไรกินกันเถอะ” คนตัวเล็กเอ่ยชวนในขณะที่กำลังเดินเที่ยวอย่างสนุกสนาน เมื่อยุนโฮได้ยินดังนั้นก็หยุดเดินแล้วหันมาทางคนตัวเล็ก
“ เที่ยงแล้วหรอเนี่ย....มิน่าล่ะ....ชั้นถึงรู้สึกหิวยังไงไม่รู้....ฮิฮิ” ยุนโฮพูดพลางเอามือลูบท้องตัวเอง
“ แล้วนายอยากกินอะไรล่ะ...มื้อนี้” ยุนโฮถามต่อ
“ อืม......กินอะไรก็ได้.....ถ้านายเลี้ยงล่ะก็...กินได้หมด” คนตัวเล็กตอบพร้อมยิ้มตาปิด
“ งั้นเดี๋ยวชั้นเลี้ยงยาถ่ายดีม่ะ....อิอิ” พูดจบก็หัวเราะคิกคัก
“ ง่ะ” คนตัวเล็กถึงกับพูดไม่ออก จากนั้นยุนโฮจึงเดินนำหน้าไปเข้าร้านอาหารเล็กๆ แต่ภายในถูกจัดเอาไว้อย่างอบอุ่นและน่ารัก เมื่อเขาทั้งสองสั่งอาหารกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ในระหว่างรอ...ยูโนวหรือว่ายุนโฮนั้นก็ได้เอ่ยขึ้น
“ จุนซู....ชั้นมีเรื่องอยากจะขอร้องนายหน่อย....ได้มั๊ย”
“ ขอร้องหรอ....เรื่องอะไรล่ะ....บอกมาสิ....ถ้ามันไม่ยากเกินชั้นจะช่วย ” จุนซูถามกลับด้วยท่าทางยิ้มแย้ม
“ มันไม่ยากเลย....ก็แค่เวลาตอนที่อยู่ต่อหน้าเพื่อนๆชั้นที่โรเรียนนี้นายเรียกชั้นว่า-ยูโนว-ก็แค่นั้นเอง แต่ถ้าอยู่กันแค่นี้นายจะเรียกชั้นว่า-ยุนโฮ-ก็ได้....ชั้นจะขอร้องแค่นี้แหละ.....ได้มั๊ย” ยูโนวอธิบายสิ่งที่ตนเองต้องการขอร้องออกมาให้คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามฟัง
“ โธ่....นึกว่าจะขอร้องเรื่องอะไร.....เรื่องแค่นี้อ่ะ....สบายมากเลย” จุนซูตอบรับกับคำขอร้องของยูโนว
“ ว่าแต่....ทำไมล่ะ” จุนซูถามขึ้นมาอีกครั้งถึงเหตุผลที่ต้องให้เขาเรียก-ยุนโฮ-ว่า-ยูโนว-
“ เรื่องมันยาวอ่ะ....เดี๋ยวค่อยเล่าทีหลังก็แล้วกันนะ...อ๊ะ....ข้าวมาแล้ว ” ยูโนวเฉไฉเลื่อนไปไม่ตอบซะงั้น.....ก็แหม....ถ้าจะให้เล่ามันก็คงอีกนานอ่ะนะ
- - คงจะเป็นเพราะคนที่ชื่อ แจจุง ซินะ.....แต่ทำไมล่ะ....เพราะอะไร - -
..........................
.................................................
แสงแดดในตอนเที่ยงมันช่างร้อนแรงเหลือเกิน แต่มันก็ยังดีที่ดาดฟ้าของอาคารคหกรรมเป็นเพียงอาคาร2ชั้น ทำให้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่หลังอาคาร ให้ร่มเงาแก่ดาดฟ้าแห่งนี้ได้บ้าง
“ เรน.....แกว่า...น้องแจจุงเค้าจะมาหรอวะ” ซีวอนเอ่ยถามเพื่อนของตน
“ มาสิ...ถ้ามันรักไอ้เด็กใหม่จริงๆมันต้องมาแน่ๆ” เรนพูดพร้อมกับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย สายตายังคงมองจ้องไปที่ประตูของดาดฟ้าว่าเมื่อไรเขาถึงจะเห็นร่างที่เขากำลังรอเดินออกมาจากประตูบานนั้น
“ ถ้าแจจุงมา...แล้วแกจะไม่ช้ำใจหรอวะ.....เพราะถ้าน้องเค้ามานั่นก็แสดงว่าน้องเค้าต้องรักไอ้เด็กใหม่นั่นม๊ากมาก จนไม่อยากให้ใครมาทำร้ายคนที่เปรียบเสมือนหัวใจของเขาน่ะ” ซีวอนยังคงทำหน้าตาทะเล้นยอกล้อใส่เพื่อนของเขาอย่างสนุกสนาน
“ ไอ้ซีวอน....ถ้าแกไม่พูดชั้นก็ไม่หาว่าแกเป็นใบ้หรอกนะ.....ไปเลยแกจะไปไหนก็ไปเลย” เรนรู้สึกฉุนเล็กๆกับคำพูดของซีวอน
“ โธ่....อารายว๊า...แค่แหย่เล่นแค่เนี๊ย....ไปก็ได้...ชั้นไปหาเรลล่าสุดที่รักของชั้นดีกว่า เชอะ” พูดจบซีวอนก็เดินไปทันที....ก็ตามที่เจ้าตัวเค้าบอกนั่นแหละค่ะ....ไปหา เรลล่า (ซินเดอเรลล่า-ฮีชอล) ที่รักของซีวอนเค้านั่นแหละอิ
