Title : * * เติมเต็ม * *
Author : ZodaUzeeD
Pairing: Yunho-Jaejoong // YooChun-JunSu
+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+
แสงแดดสีส้มในยามที่มันกำลังจะลับขอบฟ้า ดูไปแล้วมันก็สวยดีนะครับ.....คุณว่ามั๊ย ? ผมคิดว่าเมื่อไหร่ที่ผมเจอคนที่คิดว่าใช่ ผมจะพาเธอมาที่แห่งนี้ มาดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน.......
ชีวิตของผมดำเนินไปเรื่อยๆ ไม่ได้มีอะไรที่โดดเด่นหรือแตกต่างจากคนทั่วไปมากนัก ตื่นเช้าขึ้นมา ก็อาบน้ำ กินข้าว ไปเรียน พอเลิกเรียนก็ไปเที่ยวกับพวกเพื่อนๆบ้าง แล้วก็กลับบ้านนอน มันเป็นอย่างนี้ทุกๆวัน ผมไม่เคยเบื่อนะครับ แต่แค่อยากให้มีบางอย่างเพิ่มมากขึ้นกว่านี้ บางอย่างที่เข้ามาเติมเต็มชีวิต อย่างเช่น....คนรัก....
เห้ย...ไอยุน วันนี้ไปเกะกัน ไอมิคมันเอ่ยชวนผมตอนก่อนเลิกเรียน
แล้วคนอื่นอ่ะ ผมถามกลับ
มันก็ไปกันหมดแหละ...ว่าแต่เมิงเหอะ จะไปมั๊ย
อือ ไปดิ
งั้น กูไปชวนที่รักกูก่อนละกัน...ไปละ พูดจบมันก็รีบชิ่งไปทันที....ที่รักของมัน ก็คงไม่พ้นน้องจุนซูที่อยู่ปี2นั่นแหละนะ
...................
................................
ตอนนี้ผมเข้ามาอยู่ในห้องคาราโอเกะกับเพื่อนๆ ปกติผมจะต้องออกไปร้องเพลง บ้าๆบอๆไปตามภาษา แต่วันนี้ผมกลับรู้สึกแปลกๆ อยู่ๆก็รู้สึกไม่อยากร้อง ตั้งแต่มาผมก็ได้แต่นั่งมองพวกเพื่อนมันร้องเพลงกัน บางคนมันก็นั่งม่อกับแฟน...เห็นแล้วผมก็อยากมีบ้างนะ....ใครสักคนที่ทำให้ผมไม่ต้องมานั่งเหงาอยู่แบบนี้
พวกเมิง...กูกลับแล้วนะ ผมลุกขึ้นเอาเป้สะพายบ่าแล้วบอกกับเพื่อนๆ
เห้ย...ไมรีบกลับวะ....วันนี้กูยังไม่เห็นเมิงร้องสักเพลง เพื่อนในกลุ่มผมคนนึงถามขึ้น
กูง่วงแล้วว่ะ วันนี้ตั้งใจเรียนมากไปหน่อย เลยเพลียๆ ผมบอกปัด
งั้นกลับบ้านดีๆนะเว้ย.....อย่าเอาหน้าไปรองรับตีนใครเข้าล่ะ เนี่ยแหละปากของไอมิค
ผมเดินออกมาจากร้านคาราโอเกะแล้ว แต่แทนที่ผมจะกลับบ้านอย่างที่ผมบอกกับพวกเพื่อนๆ ป่าว ผมกลับเดินเข้าไปในย่านที่มีผู้คนเยอะๆในตอนกลางคืน เดินไปเรื่อยๆจนพ้นจากที่ตรงนั้น....
ปึก!!
ผมชนเข้ากับใครคนนึง คนๆนั้นล้มลงหลังจากชนกับผม ข้าวของที่เขาถืออยู่กระจายออกเล็กน้อย
ขอโทษนะครับ ทั้งผมและเขาพูดออกมาพร้อมกัน แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นมามอง......ให้ตายเถอะ คนนี้หรอ ผู้ชาย? คนที่พูด ขอโทษครับ เมื่อครู่เนี่ยนะ
ผมก้มลงไปช่วยเขาเก็บของที่กระจายออกมา ขอโทษอีกทีนะครับ ผมพูดออกไป
ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเองก็ต้องขอโทษคุณด้วย เพราะผมมันก็เดินไม่ได้ดูทาง เลยไปชนคุณ เขาพูดในขณะที่เก็บของไปด้วย ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้กับผม ผมยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน ยิ้ม...ที่ไม่ใช่ยิ้มเพื่อมารยาท...แต่...เป็นยิ้มที่มาจากใจข้างใน....
ผมขอตัวก่อนนะครับ......ขอโทษอีกครั้งแล้วก็ขอบคุณที่ช่วยเก็บของนะครับ เขาพูดกับผมด้วยรอยยิ้ม แล้วก็เดินจากไป
ดะ....เดี๋ยวครับ ผมเอ่ยเรียกเพื่อรั้งเขาไว้.....แต่ไม่ทันเสียแล้ว เขาหายเข้าไปกับฝูงชนเดินกันอย่างพลุ้งพล่าน แล้วผมจะได้เจอเขาอีกมั๊ย
คุณเคยเชื่อเรื่องของรักแรกพบมั๊ย ? ผมว่าตอนนี้ผมก็คล้ายๆกับมันนั่นแหละ แต่ผมยังไม่ได้รักเขาหรอกนะ ผมแค่.....รู้สึกถูกชะตา อยากเข้าไปคุย อยากทำความรู้จัก...ก็แค่นั้น....แต่ผมก็ไม่รู้ว่า จะมีโอกาสได้เจอกันอีกมั๊ย
.......................
....................................
หลายวันต่อมา ผมยังคงมีชีวิตอยู่แบบเดิมๆ ไม่ได้มีอะไรที่ผิดแปลกออกไป วันนี้ก็เช่นกันผมยังคงตื่นเพื่อไปเรียนในช่วงเช้า พอช่วงบ่ายก็ช่วยกันทำรายงานกับกลุ่มเพื่อนที่หน้าคณะ
เห้ยๆพวกเมิงอ่ะ....เคลียที่ให้ว่างไว้ด่วนๆเลย2ที่....ที่รักของกูกำลังจะมา ไอมิคมันแหกปากขึ้นทันทีหลังจากที่วางโทรศัพท์จากแฟนของมัน
ทำไมถึง2ที่วะไอมิค แฟนเมิงตูดใหญ่ขนาดนั่งกินที่ถึง2ที่เลยรึไง เพื่อนในกลุ่มของผมคนนึงเห่าขึ้นมา
อ่าวไอนี่....อยากกินตีนกูก็ไม่บอก.....เพื่อนของแฟนกูมาด้วยเฟ้ย
.
.
.
มิคกี้ฮะ......ผมมาแล้ว เสียงของแฟนไอมิคมันดังขึ้นไม่ไกลมากจากทางด้านหลังของผม
จุนซูที่รักของผมมาแล้ว ผมว่าเพื่อนของผมคนนี้มันดูเพี้ยนขึ้นทุกวัน
มิคกี้ฮะ....นี่แจจุงเพื่อนของผมเอง.....ส่วนแจจุงนี่มิคกี้ แฟนเราเอง จุนซู แนะนำตัวเพื่อนและแฟนให้เสร็จศัพท์
เห็นจุนซูเล่าให้ฟังบ่อยๆ ยินดีที่ได้รู้จักนะ คาดว่าน่าจะเป็นเสียงของเพื่อนจุนซู
เช่นกันคร๊าบบบบบ..... ไอมิคชัวร์ๆ
เดี๋ยวแจจุงนั่งข้างไอยุนละกันนะ....ส่วนที่รักมานั่งข้างผมนะคร๊าบบ ไอมิคมันไม่ว่าปล่าว จับมือจุนซูแล้วลากมานั่งด้วยกันที่ฝั่งตรงข้ามกับผม
เห้ยไอยุน......อย่าเพิ่งขยันตอนนี้สิวะ คนที่นั่งข้างแกน่ะชื่อแจจุง เป็นเพื่อนกับจุนซูของกู ไอมิคบอกกับผมที่กำลังนั่งเขียนรายงานอยู่
นี่มิคพูดไม่เพราะอีกแล้วนะ
โถ่จุนซูคร๊าบ ผมก็พูดอย่างนี้กับไอยุนมันอยู่แล้วนะ พูดเสียงออดเสียงอ้อนเชียวนะเมิง จากนั้นผมก็เลยหันไปทำความรู้จักกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆผมเสียหน่อย
เอ่อหวัดดี ผมชื่อยุนโฮครับ....O.O...เอ๊ะ....คุณ ในที่สุดผมก็ได้เจอกับเขาอีกครั้ง...คนที่เดินชนกับผมที่ย่านการค้าเมื่อหลายวันก่อน.....
เอ๊ะ.....เราเคยเจอกันเมื่อหลายวันก่อนใช่มั๊ยครับ แจจุงถามผมกลับมา
ตอนนี้ผมดีใจจนบอกไม่ถูกเลยจริงๆ หลังจากนั้น ผมกับแจจุงก็นั่งคุยกันไปเรื่อย ส่วนรายงานที่ผมกำลังทำอยู่เมื่อครู่ ผมก็โยนไปให้เพื่อนในกลุ่มคนอื่นทำแทน จากที่ได้คุยกัน วันนั้นที่เขาเดินชนกับผม เขากำลังรีบที่จะกลับบ้านก็เลยเดินไม่ทันได้มองจนชนผมเข้าให้ ผมล่ะรู้สึกขอบคุณในความรีบของเขาจริงๆ หากว่าวันนั้นเขาไม่รีบแล้วชนกับผม ผมอาจจะ....ไม่ได้ชอบแจจุงเหมือนตอนนี้ก็ได้ และอีกอย่างหนึ่งที่ผมได้รู้จากแจจุง สิ่งที่แจจุงชอบทำมากๆ
แจจุงชอบดูพระอาทิตย์เวลาที่มันกำลังจะตกดินมั๊ย ผมถาม
ชอบสิ....ผมว่ามันสวยดีนะ แจจุงชอบ....เหมือนที่ผมก็ชอบ.....
ผมมีที่ๆนึง มันเป็นที่ๆสวยมากถ้าจะดูพระอาทิตย์ตกดิน.....แจจุงไปดูด้วยกันมั๊ย ?
อืม....ไปสิ
ตอนนี้ผมรู้แล้ว.....ว่า....คนคนนี้...แจจุงคนนี้...จะเป็นคนมาเติมเต็มชีวิตผม
END
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
แถมซุบซิบซุบซิบ
นี่จุนซู...รู้อะไรมั๊ย
อะไร
ไอยุนมันเคยพูดเปรยๆออกมาว่า มันจะพาคนที่มันรักไปดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกันล่ะ
จริงหรอ...งั้นยุนโฮก็รักแจจุงแล้วน่ะสิ
ก็คงงั้น...แต่ก็คงรักไม่เท่าที่มิครักจุนซูหรอกคร๊าบบบบบ
END
