>::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::<
Title ::*- RAINY DAY
Date ::*- 3
Rating ::*- PG-15
Category ::*- Romantic Comedy
Pairing ::*- Chung YunHo – Kim JaeJoong // Park YooChun – Kim JunSu
>::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::<
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของสองพี่น้องที่นั่งทานอาหารเช้ากันอยู่ เป็นเสียงที่คนพี่พยายามสร้างขึ้นเพราะไม่อยากเห็นน้องชายของตนเองต้องเศร้าไป
“ นี่แจจุง แต่งตัวแบบนี้จะออกไปที่ร้านหรอ...หน้าเรายังดูเพลียๆอยู่เลย พี่ว่าเรานอนอยู่บ้านสักวันดีกว่านะ” ฮีชอลบอกไปด้วยความเป็นห่วง แจจุงยิ้มรับกับคำพูดนั้นก่อนจะพูดออกมา
“ ผมออกจะแข็งแรงไม่เป็นไรหรอกครับ แล้วอีกอย่างผมก็เป็นห่วงร้าน ถึงลูกน้องที่อยู่จะไว้ใจได้แต่ผมก็เป็นห่วงอยู่ดี” ฮีชอลไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเพียงแค่พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ
“ ว่าแต่พี่เถอะ...วันนี้ไม่เข้าไปที่ร้านของพี่หรอ?”
“ เข้าสิ กะว่าจะเอาแบบเสื้อผ้าที่ออกแบบไว้ไปให้ช่างเขาตัดเสียหน่อย...เออ! แจจุงพี่มีเรื่องจะบอก เป็นเรื่องที่ดีสุดๆไปเลย” พูดจบแล้วก็ยิ้มอย่างมีความสุข
“ เรื่อง?...เรื่องอะไรอ่ะ”
“ ก็คือว่า งานแฟชั่นโชว์ของหน้าฝนปีนี้ พี่ได้รับเชิญให้เอาเสื้อผ้าไปร่วมจัดแสดงด้วย เป็นไง ดีสุดๆไปเลยใช่ไหมล่ะ เป็นโอกาสที่ดี ที่จะมีคนได้รู้จักเสื้อผ้าของพี่มากกว่าเดิม”
“ จริงอ่ะ ยินดีด้วยเลยนะพี่ เสร็จงานนี้แล้วพวกเราค่อยมาฉลองกันให้ครบสามพี่น้องเลยนะ”
“ อื๊ม...แน่นอน!!!”
“ ผมไปดีกว่า อยากจะไปชงกาแฟให้ลูกค้าแล้ว ไปก่อนนะครับ” พูดจบแจจุงก็เดินออกไปทันที ร้านที่ว่าของแจจุงก็คือร้านกาแฟที่ตั้งอยู่ในย่านธุรกิจ บรรยากาศสบายๆเหมาะแก่การพักผ่อน ทำให้เป็นที่ชื่นชอบแก่นักธุกิจและพนักงานบริษัทที่ทำงานอยู่ในระแวกนั้น บรรยากาศรื่นรมย์ เต็มไปด้วยต้นไม้นานาพรรณ ที่ถูกจัดตกแต่งได้เข้ากันอย่างลงตัว ตรงลานกว้างด้านข้างของร้าน ยังมีบ่อปลาคาร์ฟเพื่อเพิ่มความเย็นสบายให้แก่ร้านอีกด้วย....
.
.
.
.
.
“ O.O นาย!!! ไอ้ห้อย!!!” เสียงเล็กแผดออกมาด้วยความตกใจระคนโมโห ทำไม เขาต้องมาเจอไอ้ห้อยนี่ตั้งแต่หน้าประตูสตูดิโอด้วย
“ โอ๊ะ!! O.O สวัสดีครับ คุณหัวโต^^” คนที่ถูกเรียกว่าไอ้ห้อยแสร้งทำว่าตกใจเสียเต็มประดาที่มาเจอกับร่างเล็กนี้ ก่อนที่จะปิดท้ายคำพูดด้วยรอยยิ้มที่ใครต่างก็มองว่า...กวนตีน...
“ ตาบอดรึไงไม่ทราบ ถึงได้เดินมาชนคนอื่นเขาแบบนี้อ่ะ ห๊า!!”
“เปล่า สายตาผมน่ะปกติดี แต่คุณต่างหาก กำลังก้มหาเศษเหรียญที่หล่นจากปากรึไง ถึงได้แต่ก้มหน้าไม่มองใคร จนเดินมาชนคนอื่นเขาแบบนี้” น้ำเสียงเรียบๆ แต่ถ้อยคำช่างทำให้คนอย่าง คิมจุนซูคนนี้ถึงกับกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
“ นายว่าฉันเป็นศพรึไง ห๊า!! ไอไก่ห้อย!!” พูดจบหมัดรวนๆก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของ ‘ไอไก่ห้อย’ โดยทันที แต่ก็พลาดในเมื่อร่างสูงที่กำลังถูกประทุษร้ายนั้นพลิกหลบได้ทันท่วงที
“ โห...จุนซู เล่นแรงนะเนี่ย” ร่างสูงหันมาว่า
“ ไหน...ใครบอกเล่น? ฉันเอาจริงต่างหาก....อย่าอยู่เลยไอไก่ห้อย!!!!” แต่ก่อนที่จุนซูจะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ ก็เหมือนจะมีเสียงจากบุคคลพันธุ์เดียวกันกับยูชอนเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน
“ อ้าวยูชอน...จุนซูมาแล้วหรอ?” เสียงนั้นเอ่ยทักอย่างร่าเริง
“ ถ้ายังไม่มาแกก็ไม่เห็นหรอก ไอฮยอก!!” จุนซูสวนกลับไปทันควัน แต่ก็ยังไม่วายส่งสายตาอาฆาตไปทางยูชอนอยู่ดี
“ อ่าวไอ้นี่... ไม่ทันไรกวนตีนกูแระ!” ถึงจะรู้ว่ามันเป็นเรื่องปกติของคนปากไวอย่างจุนซูก็เถอะ “ส่วนแก ไอยูชอน รีบไปเตรียมตัวได้แล้ว ไอยุนโฮมันอยู่ด้านในแล้ว”
“ ไอยุนเนี่ยนะมันแล้ว...ไม่อยากจะเชื่อ....แล้วไอสองผะ...เอ้ย...สองคนนั้นยังไม่มาอีกหรอ?”
“ ยัง แต่เดี๋ยวก็คงถึงมั้ง” ยูชอนได้ฟังดังนั้นก็เดินเข้าไปด้านใน ก่อนไปไม่วานหันมายิ้ม...กวนตีน...ให้คนที่รับต้องกำหมัดแน่นเข้าไปอีก
“ อะ..ไอ้ห้อย!! แก!!” จุนซูเตรียมจะไปปล่อยหมัดให้ร่างสูงอีกครั้ง แต่ก็ถูกเพื่อนตัวเองจับไว้ก่อน
“ เฮ้ย!! จุนซูอย่า ใจเย็นๆสิว๊า...ยังไงมึงก็ต้องถ่ายรูปให้มัน ค่อยไปดุ ไปด่า ไปว่ามันตอนนั้นก็ได้ ถ้ามันโพสท่าไม่ถูกใจมึงอ่ะ ส่วนตอนนี้รีบเข้าไปข้างในเหอะ ต้องไปเซ็ตฉาก เซ็ตกล้องมึงอีกไม่ใช่รึไง” ฮยอกแจให้เหตุผล ถึงจะไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ แต่ก็ทำให้จุนซูยอมฟังได้
“ มึงนี่เป็นผู้จัดการวงภาษาอะไรวะ มายุให้ตากล้องดุด่าศิลปินของตัวเอง” จุนซูถามกลับอย่างไม่จริงจังนัก
“ แล้วจะให้กูทำไงครับ มึงก็เพื่อนรักกู” ฮยอกแจแกล้งถามเสียงเครียด
“ ก็ทำอย่างที่ทำนี่ไง ถูกแล้ววว เข้าข้างเพื่อนรักมึงเยอะๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” พูดแล้วก็ตบไหล่เพื่อนรักเดินเข้าสตูดิโอไปอย่างอารมณ์ดี
“ กูถามจริงเหอะจุนซู เมื่อไหร่มึงสองตัวจะเลิกกัดกันซักทีวะ” ฮยอกแจถามขึ้นในระหว่างทาง
“ กูคน ไอฮยอก มันตัว เข้าใจ๊!!”
“ เออ! เมื่อไหร่มึงสองคนจะเลิกทะเลาะกันวะ กูเห็นทะเลากันมันตั้งแต่เรียน ไม่เบื่อบ้างรึไง”
“ มึงก็รู้ว่าที่ผ่านมากูไม่เคยเริ่มก่อน แม่งกวนกูก่อนตลอด แล้วจะให้กูทำไง ความอดทนกูต่ำมึงก็รู้ แต่ถ้าจะถามว่าเมื่อไหร่จะเลิกทะเลาะ กูว่าคงไม่มีวันว่ะ” พูดจบก็แยกตัวไปเพื่อเตรียมตัวกับการทำงานในวันนี้ ฮยอกแจมองเพื่อนตัวเองที่เดินไปเตรียมงานก็ส่ายหน้ายิ้มๆ
“ กูอยากรู้จริง....ถ้าเกิดพวกมึงสองตัวกลับมารักกันเองจะเป็นยังไง!!”
.
.
.
ยูชอนเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวก็พบกับไอหน้าหมีเพลบอยนั่งอ่านหนังสืออารมณ์ดีอยู่ตรงโซฟารับรอง
“ เกิดอะไรขึ้นวะ มึงถึงมาแต่เช้าได้ กินยาลืมเขย่าขวดรึไงมาเช้าแถมยังอารมณ์ดีอีก” ยูชอนถามอย่างไม่จริงจังพลางนั่งลงตรงข้ามของคนที่นั่งอยู่ ก็ไอยุนโฮมันเคยมาทำงานแต่เช้าที่ไหนกัน ไม่ว่าจะนัดกี่โมงแม่งต้องเลทอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น คนอย่างไอยุนโฮถึงมาได้แต่เช้าแถมก่อนเวลานัดอีก
“ เมื่อคืนกูขับรถเกือบชนคนว่ะ” พูดจบแล้วก็ยิ้ม....ไอนี่มันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ไปขับรถเกือบชนคนยังยิ้มได้อีก...ยูชอนได้แต่คิด
“ แล้วมึงยังมานั่งยิ้มเนี่ยนะ...แล้วคนที่มึงเกือบชนน่ะ เขาเป็นไรมากป่าววะ”
“ เปล่าๆไม่เป็นไร เห็นไอหมอมันบอกงั้นนะ พอตื่นมาตอนเช้าเค้าก็ยังปกติดี...แถมยัง...น่ารักมากด้วย...” ในตอนท้ายพูดออกมาเสียงเบา แต่คนหูดีได้โล่อย่างยูชอนก็ไม่พลาดที่จะได้ยิน
“ น่ารัก?...แน่...ปิ๊งเค้าอะดิมึงอ่ะ 5555+” ยูชอนพูดอย่างอารมณ์ดี
“ ปิ๊งบ้าอะไร เค้าเป็นผู้ชายเว้ย!!” คำตอบที่ได้มาทำเอายูชอนถึงกับเหวอไปครู่นึง ครู่นึงจริงๆ
“ แล้วไง? เดี๋ยวนี้เรื่องแบบนี้เค้ายอมรับกันหมดแล้ว ดูอย่างคู่ไอ้คยูกับซองมินดิ๊ แม่งยังคบกันได้เลย แค่ไม่มีใครสงสัย และไม่ยอมบอกใครเท่านั้นเอง”
“ อะไรไม่บอกใครวะยูชอน บอกกูมั่งได้ป่ะล่ะ” เสียงใสของซองมินดังขึ้นจากทางเข้าห้อง เจ้าของเสียงเดินเข้ามานั่งลงที่โซฟาชุดเดียวกัน ตามมาด้วยนักร้องนำอย่าง โจ คยูฮยอน
“ ก็ไอยุนมันไปปะ...” ยังไม่ทันที่ยูชอนจะพูดจบก็ถูกยุนโฮพูดขัดขึ้นเสียก่อน
“ กูกำลังนินทามึงสองคนอยู่ไง เรื่องนินทาจะบอกเจ้าตัวรู้ไม่ได้ เพราะฉะนั้นพวกมึงก็ไม่ต้องรู้ 5555+” ยุนโฮส่งสายตามาให้ยูชอนประมาณว่าห้ามพูด...แต่มีรึว่าคนอย่างยูชอนจะยอม
“ ไอยุนโฮมันไปแอบปิ๊งผะ....” และอีกครั้งที่ต้องถูกขัด แต่หากเสียงที่ขัดนั้นไม่ใช่เสียงของยุนโฮแต่อย่างใด แต่กลับเป็น...
“ ไอ้พวกนี้...มานั่งนี่ มาถึงแทนที่จะรีบไปแต่งตัวกลับมานั่งคุย ไปเลย ไป!! ไปแต่งตัวได้แล้ว” ยุนโฮถึงขอบคุณฮยอกแจอยู่ในใจ ก่อนที่จะหันไปพูดกับยูชอนเสียงเบา
“ กูขอร้องล่ะนะ...เรื่องที่กูพูดกับมึง...มึงอย่าเพิ่งไปบอกใคร เคป่ะ”
“ ค่าปิดปากล่ะ”
“ เหล้าสอง ร้านประจำ ขาว สวย หมวย เอ็กซ์ พอมั๊ย?”
“ ตกลง”
.
.
.
.
.
ในแถบย่านธุรกิจแห่งหนึ่ง ผู้คนขวักไขว่ไปมาในยามบ่ายเช่นนี้ การจราจรในย่านนี้ไม่ถึงกับติดขัด เสียทีเดียว พนักงานบริษัทหรือแม้แต่นักธุรกิจที่มีตำแหน่งสูงๆต้องการหาสถานที่ ที่มีบรรยากาศเงียบๆสบายๆเพื่อพูดคุยเรื่องธุรกิจกับลูกค้าอย่างเป็นกันเอง จึงไม่มีที่ไหนเหมาะไปกว่าร้านกาแฟร้านนี้อีกแล้ว
~ กรุ๊ง กริ๊ง ~
เสียงโมบายรูปถ้วยกาแฟหลากหลายขนาด ที่แขวนอยู่ตรงประตูทางเข้า ส่งเสียงบอกให้รู้ว่า ในขณะนี้ได้ลูกค้าเข้ามาใช้บริการร้านนี้อีกราย
“ สวัสดีครับ จะรับอะไรดีครับ” เสียงทักทายต้อนรับดังมาจากบุคคลที่ยืนอยู่หลังเคาท์เตอร์ไม่ไกลจากประตูทางเข้ามากนัก ลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้ามานั้น สั่งกาแฟกับเค้กอย่างที่ตนเองต้องการ ก่อนจะไปหาที่นั่งเพื่อรอของที่สั่งมาเสิร์ฟ...
“ เมื่อกี้ ลูกค้าสั่งอะไรนะ ทงเฮ?” เจ้าของร้านที่พิ่งเดินออกมาจากหลังร้าน เอ่ยถาม
“ เค้าสั่งคาปูชิโนกับท็อฟฟี่เค้กน่ะครับ”
“ งั้นทงเฮไปตักเค้กละกัน เดี๋ยวคาปูชิโน พี่จัดการเอง” พูดจบก็เดินไปจัดการกับคาปูชิโนถ้วยนี้ของลูกค้า
.
- ซึลกิ ระหว่างคาปูชิโนกับลาเต้ ซึลกิชอบอย่างไหนมากกว่ากัน –
- ฉันชอบลาเต้มากกว่า ถ้าเป็นเค้กนะ ฉันชอบท็อฟฟี่เค้กมากที่สุดเลย แต่ต้องเป็นฝีมือแจจุงนะอร่อยสุดๆ ถ้าเป็นฝีมือคนอื่นก็งั้นๆแหละ^^ -
.
- - คุณชอบท็อฟฟี่เค้กฝีมือผม แต่คุณไม่ได้รักผมนี่นะ - -
.
.
.
.
.
แชะ แชะ แชะ
“ นี่ไอห้อย!!! นายช่วยกรุณาโพสท่าให้มันเหมือนเพื่อนนาย ทำท่าทางให้เหมือนคนหน่อยได้มั๊ยห๊า! ทำท่าอย่างกับพวกสัตว์ปีกกำลังหัดบินไปได้ ถามจริง กับอีแค่โพสท่าทำตัวสบายๆมันทำไม่ได้ใช่มั๊ย ดีแต่เอาปากห้อยของแกไปตีกลองรึไง!!” เสียงของจุนซูยังคงแว้ดๆไม่หยุดตั้งแต่เริ่มการถ่าย และคนที่ถูกด่ายังคงเป็นแค่คนๆเดียวคือ ยูชอน โดยที่เพื่อนในวงคนอื่นๆยังไม่ถูกว่าเลยแม้แต่น้อย อาจจะมีบ้างที่จุนซูช่วยบอกท่าบอกทางให้ทำตาม แต่ก็เป็นการพูดด้วยคำพูดสุภาพและเป็นกันเอง ผิดกับยูชอน อย่างสิ้นเชิง
“ แล้วผมทำไม่เหมือนคนตรงไหนไม่ทราบ?” หากแต่คนที่โดนด่าตั้งแต่เริ่มต้นการถ่าย กลับไม่มีท่าทีโมโหเลยแม้แต่น้อย ยิ่งจุนซูด่าเขามากเท่าไหร่ก็ยิ่งยั่วโมโหมากขึ้นเท่านั้น
“ แล้วไอที่นายกางแขนกางขาอย่างกับจะบินให้ได้น่ะมันเป็นท่าสบายๆของคนรึไง คอนเซ็ปถ่ายรูปคราวนี้คือ มุมสบายๆของวง FLUSH นะเว้ยไม่ใช่ฝึกสอนสัตว์ปีก!!”
การถ่ายทำยังดำเนินไปท่ามกลางการปะทะฝีปากของยูชอนและจุนซูอย่างไม่จบสิ้น คนอื่นๆที่ได้เห็นก็ไม่ได้มีใครว่าอะไร เพราะทุกคน ณ ที่นี้ต่างรู้กันดีว่า จุนซูไม่ชอบขี้หน้ายูชอนมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ไม่รู้ก็คือ...ยูชอนคิดยังไงกับจุนซู
.
.
“ ผู้จัดการอีครับ ผู้จัดการอี...” เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ฮยอกแจที่กำลังยืนดูการถ่ายรูปนั้นต้องหันกลับมามอง
“ มีอะไร?”
“ คือว่าเมื่อกี้ผมเพิ่งได้รับโทรศัพท์มาว่า ฉากร้านกาแฟที่จะใช้เป็นที่ถ่ายโฟโต้บุ๊คในวันพรุ่งนี้น่ะครับ”
“ ทำไม...มีอะไร”
“ คือเมื่อครู่ มันพังลงมาเสียหายมากเลยครับ ถ้าจะซ่อมอย่างน้อยต้องใช้เวลาประมาณสองถึงสามวันน่ะครับ”
“ ห๊า!! อะไรนะ....แล้วจะทำไงวะเนี่ย จะไปหาร้านกาแฟสวยๆแบบนั้นที่ไหนทัน!!!” ฮยอกแจขยี้ผมตัวเองอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร แต่ในขณะนั้น....
“ ฮึ่ย!! ไอฮยอก คราวหน้าแกไม่ต้องให้ฉันมาถ่ายรูปมันอีกแล้วนะ กวนบาทาไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ” ร่างเล็กที่เดินกระฟัดกระเฟียดกลับมาทันที่ได้พักเพื่อจะเซ็ตฉากใหม่
“ จุนซู...ใช่จุนซู!!!” ฮยอกแจมองหน้าจุนซูพลางพูดออกมาอย่างดีใจ
“เป็นไรของมึงเนี่ย เป็นมากป่าววะ??” ร่างเล็กมองหน้าเพื่อนตนเองอย่างเหวอๆ
“ พี่มึงอ่ะ พี่มึง”
“เออ! พี่กูทำไม เจ๊ฮีหรือพี่แจ”
“ พี่แจจุงดิ ที่เปิดร้านกาแฟน่ะ”
“ แล้วไง?”
“ กูขอเช่าสถานที่ร้านกาแฟพี่มึง พรุ่งนี้!!”
>::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::< >::*- -*::<
เจอกันใหม่ เดท4 นะคะ
